Η Κιλικία αποτέλεσε μία από τις σημαντικότερες γεωστρατηγικές περιοχές της αρχαιότητας. Τοποθετημένη στα νοτιοανατολικά παράλια της Μικράς Ασίας (στη σημερινή νότια Τουρκία), λειτουργούσε ως το απόλυτο σταυροδρόμι μεταξύ του Αιγαίου, της κεντρικής Ανατολίας, της Συρίας και της Μεσοποταμίας. Παρακάτω παρουσιάζεται μια πλήρης ανασκόπηση της Κιλικίας, βασισμένη στην αρχαία βιβλιογραφία, με αυτούσια παραθέματα και αυστηρή δομή.

1. Γεωγραφική Διαίρεση

Σύμφωνα με τους αρχαίους γεωγράφους, και ιδίως τον Στράβωνα, η περιοχή χωριζόταν μορφολογικά και πολιτικά σε δύο διακριτά τμήματα, τα οποία καθόρισαν την ανάπτυξή της:

• Κιλικία Τραχεία (Cilicia Aspera): Το δυτικό, ορεινό και δύσβατο τμήμα (περιοχή της οροσειράς του Ταύρου). Ήταν καλυμμένη με πυκνά δάση, ιδανικά για ναυπήγηση πλοίων, και οι απόκρημνες ακτές της αποτέλεσαν το τέλειο κρησφύγετο για τους φημισμένους Κίλικες πειρατές.
• Κιλικία Πεδιάς (Cilicia Campestris): Το ανατολικό, πεδινό τμήμα γύρω από τους ποταμούς Κύδνο, Σάρο και Πύραμο. Μία εξαιρετικά εύφορη περιοχή που παρήγαγε δημητριακά, λινάρι και κρασί. Εδώ βρίσκονταν οι σημαντικότερες πόλεις, όπως η Ταρσός (γενέτειρα του Αποστόλου Παύλου), τα Άδανα και η Μοψουεστία.

«Τῆς Κιλικίας τοίνυν, τῆς μὲν ἔξω τοῦ Ταύρου, ἡ μέν ἐστι τραχεῖα, ἡ δὲ πεδιάς.»

— Στράβων, Γεωγραφικά, Βιβλίο ΙΔ’, 5.1 (Της Κιλικίας, λοιπόν, το τμήμα έξω από τον Ταύρο, είναι αφενός τραχύ, αφετέρου πεδινό).

2. Ετυμολογία και Μυθολογικές Ρίζες

Ο Ηρόδοτος μας διασώζει την εθνογραφική προέλευση του ονόματος της περιοχής, συνδέοντάς την με τη φοινικική εξάπλωση και το ελληνικό μυθολογικό πάνθεον. Σύμφωνα με τον «Πατέρα της Ιστορίας», οι κάτοικοι ονομάζονταν αρχικά Υπαχαιοί και πήραν το όνομά τους από τον Κίλικα, γιο του βασιλιά της Φοινίκης Αγήνορα και αδελφό του Κάδμου και της Ευρώπης.

«Κίλικες δὲ ἐπὶ μὲν Ἑλλήνων τῶν ἀρχαίων ἐκαλέοντο Ὑπαχαιοί, ἐπὶ δὲ Κίλικος τοῦ Ἀγήνορος, ἀνδρὸς Φοίνικος, ἔσχον τὸ οὔνομα τοῦτο.»

— Ηρόδοτος, Ιστορίαι, Πολύμνια (Βιβλίο Ζ’, 91)

(Οι Κίλικες, την εποχή των αρχαίων Ελλήνων, ονομάζονταν Υπαχαιοί, αλλά πήραν αυτό το όνομα από τον Κίλικα τον γιο του Αγήνορα, που ήταν Φοίνικας).

3. Η Κιλικία την Εποχή των Περσών & η “Κύρου Ανάβασις”

Κατά την περίοδο της Περσικής Αυτοκρατορίας (Αχαιμενίδες), η Κιλικία αποτελούσε σατραπεία. Ωστόσο, διατηρούσε έναν βαθμό αυτονομίας υπό ντόπιους ηγεμόνες, οι οποίοι έφεραν τον δυναστικό τίτλο «Συέννεσις».

Όταν ο Κύρος ο Νεότερος συγκέντρωσε τους Έλληνες μισθοφόρους (τους Μύριους) για να ανατρέψει τον αδελφό του Αρταξέρξη Β’, πέρασε από τα στενά της Κιλικίας (τις λεγόμενες Κιλίκιες Πύλες). Ο ιστορικός Ξενοφών, ο οποίος συμμετείχε στην εκστρατεία, μας περιγράφει με γλαφυρό τρόπο την αντίθεση μεταξύ των δύσβατων βουνών και της εύφορης πεδιάδας που αντίκρισαν οι Έλληνες μόλις μπήκαν στην Κιλικία Πεδιάδα.

«ἐντεῦθεν κατέβαινεν εἰς πεδίον μέγα καὶ καλόν, ἐπίρρυτον, καὶ δένδρων παντοδαπῶν ἔμπλεων καὶ ἀμπέλων· πολὺ δὲ καὶ σήσαμον καὶ μελίνην καὶ κέγχρον καὶ πυροὺς καὶ κριθὰς φέρει.»

— Ξενοφών, Κύρου Ανάβασις, Βιβλίο Α’, 2.22

(Από εκεί κατέβαινε σε πεδιάδα μεγάλη και όμορφη, καλά αρδευόμενη, γεμάτη από κάθε λογής δέντρα και αμπέλια· παράγει επίσης πολύ σουσάμι, μελίνη, κεχρί, σιτάρι και κριθάρι).

4. Η Ελληνιστική και Ρωμαϊκή Περίοδος

Μετά την κατάκτησή της από τον Μέγα Αλέξανδρο (333 π.Χ., μάχη της Ισσού, η οποία έλαβε χώρα στην ανατολική Κιλικία), η περιοχή εξελληνίστηκε ραγδαία. Η Ταρσός αναδείχθηκε σε σπουδαίο κέντρο φιλοσοφίας, κυρίως του Στωικισμού, ανταγωνιζόμενη την Αθήνα και την Αλεξάνδρεια.

Το Πρόβλημα της Πειρατείας

Κατά τον 1ο αιώνα π.Χ., η Κιλικία Τραχεία έγινε η «πρωτεύουσα» της πειρατείας στη Μεσόγειο. Η αδυναμία των Σελευκιδών και η ρωμαϊκή αδιαφορία επέτρεψαν στους πειρατές να κυριαρχήσουν, απειλώντας μέχρι και την τροφοδοσία της ίδιας της Ρώμης.

Ο Πλούταρχος, στον Βίο του Πομπηίου, αναφέρει πώς οι Κίλικες πειρατές είχαν φτάσει στο σημείο να ελέγχουν τη θάλασσα και να διαθέτουν οχυρωμένα λιμάνια και ισχυρούς στόλους. Το πρόβλημα λύθηκε οριστικά το 67 π.Χ. από τον Ρωμαίο στρατηγό Γνάιο Πομπήιο, ο οποίος καθάρισε τη Μεσόγειο σε μόλις τρεις μήνες και οργάνωσε την Κιλικία ως ρωμαϊκή επαρχία. Μάλιστα, περίφημος κυβερνήτης της (ως ανθύπατος) διετέλεσε το 51-50 π.Χ. ο ρήτορας Μάρκος Τύλλιος Κικέρων.

5. Συνοπτικός Χρονολογικός Πίνακας

Η Κιλικία, όπως αποδεικνύεται από τα ίδια τα κείμενα των αρχαίων ιστορικών και γεωγράφων, υπήρξε ένας τόπος σκληρών αντιθέσεων (μεταξύ της “Τραχείας” και “Πεδιάδος”) αλλά και αστείρευτου πλούτου, αφήνοντας ανεξίτηλο το στίγμα της στον πολιτιστικό και ιστορικό χάρτη της ευρύτερης Μεσογείου.

6. Θρησκευτικός Συγκρητισμός και Νομισματοκοπία

Στην αρχαιότητα, η Κιλικία δεν ήταν απλώς ένα σταυροδρόμι εμπορίου, αλλά και ιδεών. Η θρησκεία της περιοχής ήταν ένα μείγμα ελληνικών, χεττιτικών και περσικών στοιχείων. Ο σημαντικότερος τοπικός θεός ήταν ο Σάνδων (Sandan), ένας θεός της φύσης και του πολέμου, τον οποίο οι Έλληνες ταύτισαν αργότερα με τον Ηρακλή.

Στη νομισματοκοπία της Κιλικίας κατά την περσική περίοδο (ιδίως στα νομίσματα που έκοψαν σατράπες όπως ο Δατάμης και ο Μαζαίος), βλέπουμε συχνά από τη μία πλευρά την κεφαλή της Αθηνάς και από την άλλη τον θεό Βάαλ της Ταρσού (Baal Tars), αποδεικνύοντας τον απόλυτο πολιτισμικό συγκρητισμό.

7. Η Παλαιοχριστιανική Εποχή: Ο Απόστολος Παύλος

Η Κιλικία έχει τεράστια θέση στη βιβλιογραφία της θεολογίας, καθώς η πρωτεύουσά της, η Ταρσός, υπήρξε η γενέτειρα του Σαούλ, ο οποίος έμελλε να γίνει ο Απόστολος Παύλος. Η ρωμαϊκή υπηκοότητα που διέθετε ο Παύλος ως πολίτης της Ταρσού, τον έσωσε πολλές φορές από εκτελέσεις και βασανιστήρια, επιτρέποντάς του να διαδώσει τον Χριστιανισμό σε όλη τη Μεσόγειο.

Στις Πράξεις των Αποστόλων σώζεται αυτούσια η δήλωσή του προς τον Ρωμαίο χιλίαρχο, όπου τονίζει την περηφάνια για την καταγωγή του από αυτή τη σπουδαία πόλη της Κιλικίας:

«Ἐγὼ ἄνθρωπος μέν εἰμι Ἰουδαῖος, Ταρσεὺς τῆς Κιλικίας, οὐκ ἀσήμου πόλεως πολίτης· δέομαι δέ σου, ἐπίτρεψόν μοι λαλῆσαι πρὸς τὸν λαόν.» — Καινή Διαθήκη, Πράξεις των Αποστόλων (21:39) (Εγώ είμαι άνθρωπος Ιουδαίος, από την Ταρσό της Κιλικίας, πολίτης μιας καθόλου άσημης πόλης· σε παρακαλώ λοιπόν, επέτρεψέ μου να μιλήσω στον λαό).

8. Βυζάντιο και το “Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας” (Μεσαιωνική Περίοδος)

Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η Κιλικία βρέθηκε στο επίκεντρο των αραβοβυζαντινών συγκρούσεων. Λειτουργούσε ως συνοριακή ζώνη (τα λεγόμενα Thughur των Αράβων), η οποία άλλαζε διαρκώς χέρια μεταξύ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και των Χαλιφάτων.

Ωστόσο, το πιο εντυπωσιακό κεφάλαιο αυτής της περιόδου είναι η δημιουργία της «Μικρής Αρμενίας». Μετά τη Μάχη του Μαντζικέρτ (1071) και την προέλαση των Σελτζούκων Τούρκων, χιλιάδες Αρμένιοι κατέφυγαν στα βουνά του Ταύρου στην Κιλικία. Εκεί ίδρυσαν ένα πανίσχυρο ανεξάρτητο κράτος, το Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας (1198–1375).

• Αποτέλεσε στενό σύμμαχο των Σταυροφόρων.
• Ανέπτυξε τεράστιο εμπορικό δίκτυο μέσω του λιμανιού του Αγιάς (Ayas), από το οποίο πέρασε και ο Μάρκο Πόλο.
• Κατέρρευσε τελικά το 1375 υπό την πίεση των Μαμελούκων της Αιγύπτου.

9. Οθωμανική Κυριαρχία και Νεότερη Ιστορία

Η περιοχή ενσωματώθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία στις αρχές του 16ου αιώνα (1515). Η σύγχρονη ιστορία της Κιλικίας είναι βαμμένη με αίμα, καθώς υπήρξε το θέατρο μιας από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του 20ού αιώνα:

• Τα Γεγονότα των Αδάνων (1909): Μια σειρά πογκρόμ εναντίον του χριστιανικού πληθυσμού (κυρίως Αρμενίων, αλλά και Ελλήνων και Ασσυρίων) της Κιλικίας, που προηγήθηκε της μεγάλης Γενοκτονίας του 1915.
• Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο (1918-1921), η Κιλικία πέρασε προσωρινά υπό Γαλλική Εντολή. Οι Γάλλοι προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα προτεκτοράτο, εγκαθιστώντας εκεί επιζήσαντες Αρμένιους.
• Με τη Συνθήκη της Άγκυρας (1921), οι Γάλλοι αποχώρησαν ηττημένοι από τις δυνάμεις του Κεμάλ Ατατούρκ, και η Κιλικία ενσωματώθηκε οριστικά στη σύγχρονη Δημοκρατία της Τουρκίας. Ο χριστιανικός πληθυσμός αναγκάστηκε να εγκαταλείψει οριστικά τα πατρογονικά του εδάφη.

Το άρθρο Κιλικία: Όλη η Ιστορία, οι Πειρατές και τα Μυστικά των Αρχαίων Κειμένων εμφανίστηκε πρώτα στο Αρχαία Ελληνικά.

Η Πολιορκημένη Πώληση της Βαργυλίας

Οι ιδιώτες ιδιοκτήτες από την Βαργυλία, αρχαία Ελληνική πόλη στην Τουρκία που χρονολογείται από τον 5ο αιώνα π.Χ. και βρίσκεται κοντά στον κόλπο Γκουλούκ της Μικράς Ασίας, προσπαθούν να την πωλήσουν εδώ και τουλάχιστον μια δεκαετία. Παρά το γεγονός ότι η αρχική αγγελία το 2015 περιέγραφε έναν «αρχαιολογικό χώρο πρώτου βαθμού» με εξαιρετική θέα στη λίμνη Bird Heaven, κανένας αγοραστής δεν έχει ολοκληρώσει την αγορά. Αρχικά, οι ιδιοκτήτες ζητούσαν 22 εκατομμύρια τουρκικές λίρες (περίπου 8 εκατομμύρια ευρώ εκείνη την εποχή). Ωστόσο, έκτοτε, έχουν μειώσει σημαντικά την τιμή, επαναφέροντας την πόλη στην αγορά πολλές φορές χωρίς επιτυχία.

Το Ιδιοκτησιακό Αδιέξοδο και η Ανησυχία των Αρχαιολόγων

Το κεντρικό εμπόδιο για τη διάσωση της πόλης είναι το ιδιοκτησιακό της καθεστώς. Συγκεκριμένα, πολλοί μέτοχοι κατέχουν ιδιωτικά τη γη από το 1927, συμπεριλαμβανομένων των τειχών, του θεάτρου και της νεκρόπολης. Αυτή η συνθήκη εμποδίζει ενεργά το τουρκικό κράτος να ξεκινήσει επίσημες ανασκαφές ή να εφαρμόσει μέτρα προστασίας. Εξαιτίας αυτού, Τούρκοι αρχαιολόγοι, όπως η Μπινούρ Τσελεμπί του Συλλόγου Αρχαιολόγων, απευθύνουν συνεχώς εκκλήσεις προς το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού. Ζητούν την άμεση απαλλοτρίωση της Βαργυλίας και άλλων παρόμοιων χώρων, καθώς το κράτος αδυνατεί να εγγυηθεί την ασφάλειά τους. Η Τσελεμπί τονίζει ότι οι περιορισμένοι προϋπολογισμοί συχνά οδηγούν το κράτος να απαλλοτριώνει γη μόνο όταν προκύπτουν άλλα δημόσια έργα. Επιπλέον, προειδοποιεί ότι ορισμένοι ιδιοκτήτες ίσως επιχειρήσουν να υποβαθμίσουν την αρχαιολογική αξία του χώρου, ελπίζοντας να επιτύχουν την άρση της προστασίας για μελλοντική δόμηση. Παρ’ όλα αυτά, ξεκαθαρίζει ότι οποιοσδήποτε ιδιώτης αγοράσει τον χώρο, δεν μπορεί νομικά να προβεί σε καμία κατασκευαστική δραστηριότητα.

Ο Μύθος του Βελλεροφόντη και η Ίδρυση της Πόλης

Η αρχαία παράδοση αποδίδει την ίδρυση της πόλης στον μυθικό ήρωα Βελλεροφόντη. Σύμφωνα με τον μύθο, ο ήρωας ονόμασε την πόλη «Βαργυλία» προς τιμήν του συντρόφου του, Βάργυρου. Ο Βάργυρος βρήκε τραγικό θάνατο όταν τον κλώτσησε το φτερωτό άλογο του Βελλεροφόντη, ο Πήγασος.

Θρησκευτική και Στρατηγική Σημασία στην Αρχαιότητα

Η πόλη κατείχε εξέχουσα θέση ως θρησκευτικό κέντρο, λατρεύοντας κυρίως την προστάτιδα θεά της, την Άρτεμιδα Κινδύα. Ο γεωγράφος Στράβων, μεταξύ άλλων αρχαίων συγγραφέων, κατέγραψε την τοπική δοξασία ότι ούτε η βροχή ούτε το χιόνι άγγιζαν ποτέ το άγαλμα της θεάς. Τα νομίσματα της πόλης απεικόνιζαν συχνά την Άρτεμιδα Κινδύα και τον Πήγασο. Παράλληλα, η Βαργυλία λειτουργούσε ως στρατηγική ναυτική βάση. Ο βασιλιάς Φίλιππος Ε’ της Μακεδονίας χρησιμοποίησε το λιμάνι της για να διαχειμάσει τον στόλο του, όταν ο ενωμένος στόλος της Περγάμου και της Ρόδου τον απέκλεισε. Αργότερα, μετά την επικράτησή τους επί της Μακεδονίας, οι Ρωμαίοι παραχώρησαν ελευθερία στη Βαργυλία, αναγνωρίζοντας τη σημασία της.

Τα Ορατά Ερείπια Ελλείψει Ανασκαφών

Επειδή το κράτος δεν έχει διενεργήσει ποτέ επίσημες ανασκαφές λόγω του ιδιωτικού καθεστώτος, οι επισκέπτες σήμερα βλέπουν μόνο τα επιφανειακά ερείπια. Παρόλα αυτά, τα ορατά μνημεία παραμένουν εντυπωσιακά και εκτεταμένα. Αυτά περιλαμβάνουν:

• Αμυντικά τείχη: Οι περιηγητές διακρίνουν ευδιάκριτα σημαντικά τμήματα των οχυρώσεων του 4ου αιώνα π.Χ. και της ελληνιστικής εποχής.
• Θέατρο: Ο λόφος φιλοξενεί τα λαξευμένα ερείπια ενός θεάτρου ή ωδείου (μικρότερου στεγασμένου θεάτρου).
• Ακρόπολη: Στο υψηλότερο σημείο της πόλης, οι αρχαιολόγοι εντοπίζουν τα θεμέλια των κύριων θρησκευτικών και αμυντικών κτιρίων.
• Διάσπαρτα Ερείπια: Ο χώρος είναι γεμάτος με υπολείμματα ναών, ραβδωτούς κίονες και άλλες μνημειώδεις κατασκευές.
• Μεταγενέστερες Περίοδοι: Στον χώρο υπάρχουν επίσης ερείπια Ρωμαϊκού λουτρού και μια νεκρόπολη που είναι από τη Βυζαντινή εποχή.

Το «Εξόριστο» Γλυπτό της Σκύλλας

Δυστυχώς, το πιο διάσημο γλυπτό εύρημα της Βαργυλίας δεν υπάρχει πλέον στην Τουρκία. Ένα μεγάλο Ελληνιστικό ταφικό μνημείο, αφιερωμένο στο θαλάσσιο τέρας Σκύλλα, κοσμούσε κάποτε την περιοχή του λιμανιού. Κατά τον 19ο αιώνα, Βρετανοί απέκτησαν το υπερφυσικού μεγέθους μαρμάρινο γλυπτό της Σκύλλας μαζί με άλλα θραύσματα. Σήμερα, το Βρετανικό Μουσείο στο Λονδίνο εκθέτει αυτό το σπουδαίο εύρημα στη συλλογή του.

Το Αβέβαιο Μέλλον της Αρχαίας Πόλης

Καθώς η Βαργυλία, αρχαία Ελληνική πόλη στην Τουρκία παραμένει εγκλωβισμένη μεταξύ ιδιωτικών συμφερόντων και κρατικής αδράνειας, η φθορά από τον χρόνο και η απειλή της αρχαιοκαπηλίας εντείνονται. Η διεθνής κοινότητα και οι αρχαιολόγοι εξακολουθούν να ελπίζουν ότι το τουρκικό κράτος θα βρει τελικά τους πόρους για να απαλλοτριώσει την πόλη. Μόνο έτσι θα εξασφαλίσει τη διάσωση και την ανάδειξη μιας σπουδαίας σελίδας της Ιωνικής ιστορίας, προτού η αρχαία πόλη πάψει οριστικά να υπάρχει.

Το άρθρο Βαργυλία: Μια αρχαία Ελληνική πόλη προς πώληση στην Τουρκία εμφανίστηκε πρώτα στο Αρχαία Ελληνικά.

Ίδρυση και Εμπορική Δύναμη

Αρχικά, Έλληνες άποικοι από το Άργος ιδρύουν την Άσπενδο περίπου το 1000 π.Χ., χτίζοντάς την σε στρατηγική θέση κοντά στον πλωτό ποταμό Ευρυμέδοντα. Χάρη σε αυτή τη θέση, η πόλη αναπτύσσει σημαντικά το εμπόριο και, ως αποτέλεσμα, γνωρίζει μεγάλη ακμή κατά τον 5ο αιώνα π.Χ., καθώς οι κάτοικοι εξάγουν πολλά γεωργικά και κτηνοτροφικά προϊόντα. Επιπλέον, η ιστορία της πόλης σημαδεύεται από ένα καθοριστικό γεγονός, όταν το 467 π.Χ. ο Αθηναίος στρατηγός Κίμων νικά τους Πέρσες σε μια σπουδαία ναυμαχία που γίνεται ακριβώς στον ποταμό της.

Κατακτήσεις και Ρωμαϊκή Κυριαρχία

Αργότερα, το 333 π.Χ., ο Μέγας Αλέξανδρος κατακτά την πόλη. Κατόπιν, το 190 π.Χ. οι Ρωμαίοι κυριεύουν την Άσπενδο. Η πόλη υφίσταται αρχικά μεγάλες καταστροφές. Στη ρωμαϊκή περίοδο όμως ανακάμπτει πλήρως και ακμάζει ξανά. Μάλιστα, οι κάτοικοι της δίνουν το όνομα Πριμόπολις. Το όνομα αυτό δείχνει την εμπορική της σημασία.

Το Μεγαλοπρεπές Θέατρο

Το αρχαίο θέατρο της Ασπένδου ξεχωρίζει ανάμεσα στα ερείπια. Οι ειδικοί το θεωρούν το καλύτερα διατηρημένο παγκοσμίως. Ο αρχιτέκτονας Ζήνων σχεδίασε αυτό το σπουδαίο έργο. Ο ίδιος το έχτισε γύρω στο 155 μ.Χ. Δύο πλούσιοι αδελφοί, οι Κούρτιοι, χρηματοδότησαν την κατασκευή. Το θέατρο χωρά περίπου επτά χιλιάδες θεατές. Το κοίλο του διαθέτει τρία διαφορετικά διαζώματα.

Αρχιτεκτονικές Καινοτομίες

Στο αρχαίο θέατρο της Ασπένδου η πρόσοψη της σκηνής παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Το ύψος της έφτανε τα δεκατέσσερα μέτρα περίπου. Επιπλέον, μια ξύλινη στέγη σκέπαζε όλη τη σκηνή. Αυτή η στέγη πρόσφερε άριστη ακουστική και προστασία. Οι τεχνίτες την κρεμούσαν από πενήντα οκτώ ειδικούς ιστούς. Έτσι, προστάτευαν τους ηθοποιούς αλλά και το σκηνικό.

Το Εντυπωσιακό Υδραγωγείο

Εκτός από το θέατρο, οι Ρωμαίοι έχτισαν και υδραγωγείο. Αυτό το έργο έφερνε νερό στην πόλη από μακριά. Το ρωμαϊκό υδραγωγείο αποτελεί σπουδαίο τεχνικό επίτευγμα. Οι μηχανικοί του δημιούργησαν ένα θαύμα για την εποχή. Οι αρχαιολόγοι θαυμάζουν ακόμα την περίπλοκη δομή του.

Νέα Ζωή στα Βυζαντινά και Σελτζουκικά Χρόνια

Στα επόμενα χρόνια, η εμπορικότητα της πόλης μειώνεται. Ωστόσο, οι κάτοικοι δεν εγκαταλείπουν το περήφανο θέατρο. Στα βυζαντινά χρόνια το μετατρέπουν σε καραβάν-σεράι. Αργότερα, οι Σελτζούκοι σουλτάνοι το χρησιμοποιούν ως ανάκτορο. Αυτή η συνεχής χρήση βοήθησε αποφασιστικά στη διάσωσή του. Για αυτό το λόγο είναι σε τόσο καλή κατάσταση.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Αρχαία Ελληνικά (@arxaiaellinika)

Πηγή εικόνας: Saffron Blaze wikipedia

Το άρθρο Αρχαίο Θέατρο Ασπένδου: Το Αρχιτεκτονικό Θαύμα του Ζήνωνα εμφανίστηκε πρώτα στο Αρχαία Ελληνικά.