Τα Διονύσια: Η Μεγάλη Γιορτή του Θεάτρου και της Μέθης στην Αρχαία Αθήνα
Τα Διονύσια αποτελούσαν μία από τις σημαντικότερες γιορτές της αρχαίας Αθήνας, αφιερωμένη στον θεό Διόνυσο τον Ελευθερέα, τον θεό του κρασιού, της γονιμότητας, της έκστασης και, κυρίως, του θεάτρου. Η λατρεία του Διονύσου ήταν βαθιά συνδεδεμένη με τον κύκλο της φύσης, την αμπελουργία και την απελευθέρωση του ανθρώπου από τις κοινωνικές συμβάσεις.
Η γιορτή χωριζόταν σε δύο κύριες φάσεις, οι οποίες αντικατόπτριζαν την εξέλιξη της λατρείας από την ύπαιθρο στο κλεινόν άστυ.
Τα Μικρά ή “Κατ’ Αγρούς” Διονύσια
Τα Μικρά Διονύσια γιορτάζονταν τον μήνα Ποσειδεώνα (τέλη Δεκεμβρίου με αρχές Ιανουαρίου) στους δήμους της Αττικής. Ήταν μια καθαρά αγροτική γιορτή που σηματοδοτούσε το άνοιγμα των πρώτων πιθαριών με το νέο κρασί και τον εορτασμό της γονιμότητας της γης.
Χαρακτηριστικό στοιχείο των Μικρών Διονυσίων ήταν η πομπή του φαλλού, ένα τελετουργικό γονιμότητας. Ο Πλούταρχος στο έργο του Περί φιλοπλουτίας (De cupiditate divitiarum) μας διασώζει μια εξαιρετική, αυτούσια περιγραφή της απλότητας και της χαράς που χαρακτήριζε την αρχέγονη αυτή γιορτή.
Αρχαίο Κείμενο (Πλούταρχος, Ηθικά 527d): «ἡ πάτριος τῶν Διονυσίων ἑορτὴ τὸ παλαιὸν ἐπέμπετο δημοτικῶς καὶ ἱλαρῶς· ἀμφορεὺς οἴνου καὶ κλῆμα, εἶτα τράγον τις εἷλκεν, ἄλλος ἰσχάδων ἄρριχον ἠκολούθει κομίζων, ἐπὶ πᾶσι δ’ ὁ φαλλός.»
Απόδοση: > «Η παλιά πατροπαράδοτη γιορτή των Διονυσίων γιορταζόταν τον παλιό καιρό λαϊκά και χαρούμενα: ένας αμφορέας με κρασί και μια κληματαριά, έπειτα κάποιος έσερνε έναν τράγο, άλλος ακολουθούσε κρατώντας ένα καλάθι με ξερά σύκα, και πίσω από όλους ο φαλλός.»
Κατά τη διάρκεια αυτών των γιορτών, οι χωρικοί χόρευαν πάνω σε ασκούς γεμάτους κρασί (τα λεγόμενα Ασκώλια) και αντάλλασσαν πειράγματα, τα εξ αμάξης («τα εκ των αμαξών σκώμματα»), δημιουργώντας το πρωταρχικό υλικό για την ανάπτυξη της Κωμωδίας.
Τα Μεγάλα ή “Εν Άστει” Διονύσια
Τα Μεγάλα Διονύσια ήταν η λαμπρότερη γιορτή της άνοιξης. Τελούνταν τον μήνα Ελαφηβολιώνα (τέλη Μαρτίου με αρχές Απριλίου), όταν ο καιρός επέτρεπε τη ναυσιπλοΐα και η Αθήνα γέμιζε με συμμάχους, ξένους επισκέπτες και εμπόρους. Την ευθύνη για τη διοργάνωσή τους είχε ο Άρχων Επώνυμος.
Η γιορτή αυτή είναι παγκοσμίως γνωστή καθώς αποτέλεσε τη μήτρα του δυτικού θεάτρου. Μέσα από τους διθυράμβους (λατρευτικούς ύμνους προς τον Διόνυσο) γεννήθηκε η Τραγωδία.
Ο Αριστοτέλης, στο θεμελιώδες έργο του Περί Ποιητικής, εξηγεί ξεκάθαρα τη γέννηση των θεατρικών ειδών μέσα από τους αυτοσχεδιασμούς των διονυσιακών εορτών.
Αρχαίο Κείμενο (Αριστοτέλης, Ποιητική 1449a): «γενομένη δ’ οὖν ἀπ’ ἀρχῆς αὐτοσχεδιαστικῆς — καὶ αὐτὴ [ἡ τραγῳδία] καὶ ἡ κωμῳδία, καὶ ἡ μὲν ἀπὸ τῶν ἐξαρχόντων τὸν διθύραμβον, ἡ δὲ ἀπὸ τῶν τὰ φαλλικὰ ἃ ἔτι καὶ νῦν ἐν πολλαῖς τῶν πόλεων διαμένει νομιζόμενα — κατὰ μικρὸν ηὐξήθη…»
Απόδοση: > «Έχοντας λοιπόν γεννηθεί αρχικά από τον αυτοσχεδιασμό – και η ίδια [η τραγωδία] και η κωμωδία, η πρώτη από τους κορυφαίους [εκείνους που έκαναν την αρχή] του διθυράμβου και η δεύτερη από εκείνους που τραγουδούσαν τα φαλλικά άσματα, τα οποία ακόμα και σήμερα παραμένουν σε χρήση σε πολλές πόλεις – αναπτύχθηκε σιγά-σιγά…»
Η Δομή των Μεγάλων Διονυσίων
Η εορτή διαρκούσε περίπου έξι ημέρες και είχε αυστηρά καθορισμένο πρόγραμμα:
- Προάγων: Μια εκδήλωση πριν τη γιορτή (στο Ωδείο του Περικλή), όπου οι ποιητές, οι χορηγοί και οι υποκριτές παρουσίαζαν χωρίς θεατρικά κοστούμια τα θέματα των έργων τους στο κοινό.
- Πομπή και Εισαγωγή του Ξοάνου: Την πρώτη μέρα, το ξύλινο άγαλμα (ξόανο) του Διονύσου μεταφερόταν με μεγαλειώδη πομπή από τον ναό του στη νότια πλαγιά της Ακρόπολης προς την Ακαδημία (κοντά στην Ελευθερές) και επέστρεφε το βράδυ με το φως των πυρσών στο Θέατρο του Διονύσου.
- Διθυραμβικοί Αγώνες: Διαγωνισμοί χορωδιών (αποτελούμενων από 50 άνδρες και 50 αγόρια από κάθε φυλή της Αθήνας) που έψαλλαν ύμνους στον θεό.
- Θεατρικοί Αγώνες: Το αποκορύφωμα της γιορτής. Επί τρεις συνεχόμενες ημέρες, παρουσιάζονταν τα έργα τριών τραγικών ποιητών. Κάθε ποιητής παρουσίαζε μια τετραλογία (τρεις τραγωδίες και ένα σατυρικό δράμα). Επίσης, διαγωνίζονταν και κωμικοί ποιητές.
Η σημασία της παρουσίας ολόκληρης της πόλης στο θέατρο καταγράφεται έντονα στους ρητορικούς λόγους της εποχής. Ο Δημοσθένης, στον λόγο του Κατά Μειδίου, αναδεικνύει την ιερότητα των χορών και της πομπής, αλλά και τη δημόσια οργή όταν αυτή η ιερότητα παραβιαζόταν.
Αρχαίο Κείμενο (Δημοσθένης, Κατά Μειδίου 21.10): «ὅταν ἡ πομπὴ ᾖ τῷ Διονύσῳ ἐν Πειραιεῖ καὶ οἱ κωμῳδοὶ καὶ οἱ τραγῳδοί, καὶ ἡ ἐπὶ Ληναίῳ πομπὴ καὶ οἱ τραγῳδοὶ καὶ οἱ κωμῳδοί, καὶ τοῖς ἐν ἄστει Διονυσίοις ἡ πομπὴ καὶ οἱ παῖδες καὶ οἱ κῶμοι καὶ οἱ κωμῳδοὶ καὶ οἱ τραγῳδοί, μήτ’ ἐνεχυράζειν μήτε λαμβάνειν ἕτερον ἑτέρου μηδὲν…»
Απόδοση: > «Όταν γίνεται η πομπή για τον Διόνυσο στον Πειραιά, και [οι αγώνες] των κωμικών και των τραγικών, και η πομπή στα Λήναια και οι τραγικοί και οι κωμικοί, και η πομπή στα εν Άστει Διονύσια και οι χοροί των αγοριών [για τους διθυράμβους] και οι κώμοι και οι κωμικοί και οι τραγικοί, δεν επιτρέπεται κανείς να κάνει κατάσχεση περιουσίας ούτε να πάρει τίποτα από τον άλλον [αναστολή νομικών πράξεων λόγω ιερομηνίας]…»
Βιβλιογραφική και Ιστορική Σημασία
Μέσα από τις αρχαίες πηγές γίνεται κατανοητό ότι τα Διονύσια δεν ήταν απλώς μια θρησκευτική τελετή. Ήταν ένας βαθύτατα πολιτικός και κοινωνικός θεσμός.
Η υποχρέωση της χορηγίας (όπου εύποροι πολίτες αναλάμβαναν τα έξοδα της εκπαίδευσης του Χορού) λειτουργούσε ως μηχανισμός αναδιανομής του πλούτου. Ταυτόχρονα, μέσα από τα κείμενα του Αισχύλου, του Σοφοκλή, του Ευριπίδη και του Αριστοφάνη, η αθηναϊκή δημοκρατία ανέκρινε τον ίδιο της τον εαυτό, τις αξίες, τους νόμους της και τα όρια της ανθρώπινης φύσης απέναντι στους θεούς.
