Η ιστορική διαδρομή του Dum spiro spero
Dum spiro spero. Αυτή η λατινική φράση, που σημαίνει «Όσο αναπνέω, ελπίζω», αποτελεί έναν από τους ισχυρότερους πυλώνες της ανθρώπινης ψυχολογίας ανά τους αιώνες. Αν και οι περισσότεροι αποδίδουν τη συγκεκριμένη διατύπωση στον Ρωμαίο ρήτορα Κικέρωνα, η ρίζα της ιδέας βυθίζεται βαθιά στην Ελληνική αρχαιότητα. Συγκεκριμένα, ο Κικέρωνας στα γράμματά του προς τον Αττικό μεταφέρει την ουσία αυτής της σκέψης.. Υποστηρίζοντας πως ο άνθρωπος διατηρεί την ελπίδα του μέχρι την τελευταία του πνοή. Παράλληλα, η ιστορία μάς δείχνει ότι η φράση αυτή δεν αποτελεί απλώς ένα σύνθημα.. Αλλά μια βαθιά παραδοχή της δύναμης που κρύβει μέσα της η ίδια η ζωή.
Η πνευματική συγγένεια με τον Θεόκριτο
Ο Θεόκριτος, ο κορυφαίος βουκολικός ποιητής της αρχαιότητας, διατύπωσε πρώτος αυτή την ιδέα με έναν τρόπο που συγκινεί ακόμα και σήμερα. Στο έργο του «Ειδύλλια», και συγκεκριμένα στο τέταρτο ειδύλλιο, ο ποιητής γράφει:.. «ἐλπίδες ἐν ζωοῖσιν, ἀνέλπιστοι δὲ θανόντες» (υπάρχει ελπίδα για τους ζωντανούς, ενώ οι πεθαμένοι δεν έχουν πια ελπίδα). Επιπλέον, ο Θεόκριτος συνδέει την ελπίδα με τη φυσική κατάσταση της ύπαρξης, τονίζοντας ότι:.. Η ζωή και η προσδοκία για το καλύτερο αποτελούν αναπόσπαστα κομμάτια της ίδιας πραγματικότητας. Συνεπώς, το Dum spiro spero λειτουργεί ως η λατινική μετεξέλιξη μιας αμιγώς ελληνικής φιλοσοφικής θεώρησης, η οποία εξυμνεί το φως έναντι του σκότους.
Το Dum spiro spero ως στάση ζωής
Αν αναλύσουμε τη φράση από φιλοσοφική σκοπιά, παρατηρούμε ότι ο άνθρωπος δεν επιλέγει απλώς να ελπίζει.. Αλλά η ίδια η βιολογία του τον ωθεί προς αυτή την κατεύθυνση. Οι Στωικοί φιλόσοφοι, για παράδειγμα, θεωρούσαν την ελπίδα μια εσωτερική ορμή που ευθυγραμμίζει το άτομο με τη λογική του σύμπαντος. Ωστόσο, η ελπίδα εδώ δεν ταυτίζεται με την παθητική αναμονή, αλλά με την ενεργητική διεκδίκηση μιας καλύτερης συνθήκης. Η διαρκής υπενθύμιση του Dum spiro spero ενισχύει την ψυχική ανθεκτικότητα και βοηθά το άτομο να ξεπερνά τις αντιξοότητες, μετατρέποντας την ανάσα σε πράξη δημιουργίας.
Η υπαρξιακή διάσταση του Dum spiro spero
Στον σύγχρονο κόσμο, η φράση αυτή αποκτά μια νέα, σχεδόν επαναστατική σημασία. Ο υπαρξισμός μας διδάσκει ότι εμείς οι ίδιοι δίνουμε νόημα στην ύπαρξή μας μέσα από τις επιλογές μας. Κατά συνέπεια, η ελπίδα παύει να είναι μια ψευδαίσθηση και γίνεται ένα εργαλείο επιβίωσης. Ο άνθρωπος που ασπάζεται το Dum spiro spero αναγνωρίζει ότι.. Όσο διατηρεί την επαφή του με τη ζωή, διατηρεί ταυτόχρονα και την πιθανότητα της αλλαγής. Τελικά, η ρήση αυτή μας υπενθυμίζει ότι η ελπίδα δεν τελειώνει παρά μόνο όταν σβήσει και η τελευταία σπίθα της ζωής μας.
