Σύνοψη

• Η λέξη *humor* προέρχεται από τη θεωρία των τεσσάρων χυμών των αρχαίων Ελλήνων.
• Το γέλιο θεωρούνταν ένδειξη σωματικής και ψυχικής ισορροπίας.
• Στην Αναγέννηση, το χιούμορ συνδέθηκε με χαρακτήρες και θεατρικά έργα.
• Σήμερα, η επιστήμη επιβεβαιώνει τη θεραπευτική δύναμη του γέλιου.

Η εξέλιξη του χιούμορ

• 5ος αι. π.Χ. – Ο Ιπποκράτης θεμελιώνει τη θεωρία των τεσσάρων χυμών.
• 1ος αι. μ.Χ. – Η ιδέα των χυμών διαδίδεται στη ρωμαϊκή ιατρική.
• 16ος αι. – Στην Αναγέννηση, το χιούμορ αποκτά θεατρική και λογοτεχνική διάσταση.
• 20ός αι. – Η ψυχολογία και η ιατρική αναγνωρίζουν τα οφέλη του γέλιου.
• 21ος αι. – Γέλιο και wellness συνδυάζονται σε θεραπείες και ασκήσεις.

Η καταγωγή του χιούμορ στην αρχαία Ελλάδα

Η φράση «laughter is the best medicine» μπορεί να ακούγεται μοντέρνα, αλλά η ρίζα της βρίσκεται στους αρχαίους Έλληνες. Η λέξη humor προέρχεται από τα λατινικά και σήμαινε αρχικά «υγρό». Στην ιατρική παράδοση όμως, είχε πολύ βαθύτερο νόημα: τους τέσσερις χυμούς του σώματος —αίμα, φλέγμα, κίτρινη και μέλαινα χολή.

Οι Έλληνες πίστευαν ότι η ισορροπία αυτών των χυμών εξασφάλιζε υγεία και καλή διάθεση. Ένας άνθρωπος με αρμονία στο σώμα του θεωρούνταν ευδιάθετος και χαρούμενος, ενώ η ανισορροπία έφερνε ασθένειες και θλίψη. Έτσι, η έννοια του χιούμορ ξεκίνησε ως ένδειξη σωματικής και ψυχικής ευεξίας.

Χιούμορ και ισορροπία στην αρχαία ελληνική σκέψη

Για τον Ιπποκράτη και τους μεταγενέστερους, το γέλιο δεν ήταν απλή διασκέδαση. Ήταν δείκτης σωματικής και ψυχικής ισορροπίας.

Η «αιματώδης» (sanguine) ιδιοσυγκρασία, με κυριαρχία του αίματος, θεωρούνταν ότι έκανε τους ανθρώπους αισιόδοξους και κοινωνικούς. Αυτή η σύνδεση μεταξύ χιούμορ και υγείας φανερώνει πόσο βαθιά έβλεπαν οι Έλληνες τη σχέση ανάμεσα στον νου και το σώμα.

Από την αρχαιότητα στην Αναγέννηση

Με την πάροδο των αιώνων, η ιατρική σύνδεση του χιούμορ εξασθένησε. Όμως, στον 16ο αιώνα, με την Αναγέννηση, η έννοια επανήλθε με νέα μορφή.

Στην αγγλική λογοτεχνία, συγγραφείς όπως ο Σαίξπηρ και ο Μπεν Τζόνσον χρησιμοποίησαν τον όρο «humor» για να περιγράψουν χαρακτήρες με υπερβολικά χαρακτηριστικά που πηγάζουν από ανισορροπία χυμών.

Ο Φάλσταφ και οι ήρωες του Jonson στο Every Man in His Humor είναι παραδείγματα αυτής της μεταμόρφωσης: το χιούμορ δεν ήταν πια ιατρικό σύμβολο, αλλά χαρακτηριστικό προσωπικότητας που άνοιξε τον δρόμο στη σύγχρονη σημασία της κωμωδίας.

Η Ελληνική Γλώσσα που Επηρέασε Όλο τον Κόσμο – Αρχαία Ελληνικά

Οι Μεγάλοι Στοχαστές που Άλλαξαν τον Κόσμο – Αρχαία Ελληνικά

Σύγχρονες προσεγγίσεις: Γέλιο και υγεία

Στη σημερινή εποχή ευεξίας, η αρχαία ιδέα του χιούμορ επιστρέφει. Το γέλιο αντιμετωπίζεται ως μέσο θεραπείας και ισορροπίας.

• Η γελωτοθεραπεία μειώνει το στρες.
• Η γιόγκα γέλιου ενισχύει το ανοσοποιητικό.
• Το γέλιο θεωρείται «αντίδοτο» στη μελαγχολία της καθημερινότητας.

Η αρχαία ελληνική οπτική ότι το γέλιο αντικατοπτρίζει τη σύνδεση σώματος και ψυχής βρίσκει ξανά έδαφος.

Συχνές Ερωτήσεις

Βιβλιογραφία

• Ιπποκράτης, Περί φύσεως ανθρώπου
• Ben Jonson, Every Man in His Humor
• Aristotle, Nicomachean Ethics
• Martin, R. A. (2007). The Psychology of Humor: An Integrative Approach.
• Provine, R. R. (2000). Laughter: A Scientific Investigation.

Το άρθρο Το αρχαίο ελληνικό μυστικό του χιούμορ: Γέλιο, υγεία και ισορροπία εμφανίστηκε πρώτα στο Αρχαία Ελληνικά.

Ιπποκράτης και οι Υπερ-Τροφές των Αρχαίων Ελλήνων: Η Αρχαία Σοφία στη Σύγχρονη Επιστήμη

Η σύγχρονη επιστήμη μελετά συχνά τον τρόπο ζωής και διατροφής των αρχαίων, μελετώντας τα κείμενά τους, σε μια προσπάθεια να απαντήσει σε θεμελιώδη ερωτήματα. Ένα από αυτά, που απασχολεί πολλούς, είναι γιατί οι αρχαίοι πρόγονοί μας ήταν τόσο έξυπνοι. Η απάντηση, σύμφωνα με πολλούς, είναι στις αρχές που έθεσε ο πατέρας της Ιατρικής, ο Ιπποκράτης, ο οποίος υποστήριζε ότι «νους υγιής εν σώματι υγιεί» και «φάρμακο σου είναι η τροφή σου». Στηριζόμενη σε αυτές τις ρήσεις, η ενεργειακή διατροφολόγος Ιπποκράτειας διατροφής, Δήμητρα Τυλλιανάκη, χειρουργός οδοντίατρος, ερευνά σε βάθος τις διατροφικές συνήθειες της αρχαιότητας, αναζητώντας απαντήσεις για τις ασθένειες που σήμερα θερίζουν την ανθρωπότητα.

Η Διατροφή που Λείπει

Η κ. Τυλλιανάκη, αν και ξεκίνησε από την κλασική ιατρική και αργότερα ασχολήθηκε με την ομοιοπαθητική, βρήκε την απάντηση στο ερώτημα που τη βασάνιζε, «γιατί, παρά την εξέλιξη της επιστήμης, οι ασθένειες όπως ο καρκίνος, τα καρδιοεγκεφαλικά και τα αυτοάνοσα νοσήματα εξαπλώνονται;». Ψάχνοντας, αμφισβήτησε τη θεραπεία που είναι μόνο από τα φάρμακα και στράφηκε στην ολιστική αντιμετώπιση του ανθρώπου. Η ίδια, ως μαραθωνοδρόμος, διαπίστωσε ότι, παρότι ακολουθούσε έναν υγιεινό τρόπο ζωής, έκανε λάθη που αγνοούσε. Συνεπώς, πριν από την μελέτη της με την Ιπποκρατική διατροφή, θεωρούσε ότι έκανε καλή διατροφή.. Ενώ στην πραγματικότητα κατανάλωνε καθημερινά ψωμί και μακαρόνια.

Ζέα: Το Μυστικό των Αρχαίων Ελλήνων

Όπως ανακάλυψε η κ. Τυλλιανάκη, στην αρχαιότητα οι άνθρωποι δεν έτρωγαν σιτάρι. Αντίθετα, χρησιμοποιούσαν ένα δημητριακό με την ονομασία “Ζέα”, το οποίο περιέχει μεγάλη ποσότητα μαγνησίου, γνωστό και ως “τροφή του εγκεφάλου”. Αυτή η διατροφική συνήθεια εξηγεί γιατί οι πρόγονοί μας ήταν τόσο έξυπνοι. Η εξήγηση, όπως εξηγεί η ίδια, είναι ότι το σιτάρι περιέχει γλουτένη, μια ουσία που συγκολλά τις νευρικές απολήξεις και δεν επιτρέπει στον εγκέφαλο να λειτουργεί ελεύθερα. Αντίθετα, η Ζέα έχει ελάχιστη γλουτένη, ενώ παράλληλα διαθέτει το αμινοξύ Λυσίνη, το οποίο ενδυναμώνει σημαντικά το ανοσοποιητικό σύστημα. Η κ. Τυλλιανάκη σήμερα ζυμώνει το δικό της ψωμί και φτιάχνει τα μακαρόνια της με Ζέα, μια υπερ-τροφή που χορταίνει τον οργανισμό με μικρή ποσότητα. Είναι αξιοσημείωτο πως η καλλιέργεια της Ζέας, που κάποτε υπήρχε και στην Ελλάδα, απαγορεύτηκε αιφνιδιαστικά στις αρχές του 20ού αιώνα.. Ενώ σήμερα την εξάγουν οι Γερμανοί σε υψηλή τιμή.

Η Αρχαία Πυθαγόρεια Διατροφή

Επιπλέον, η κ. Τυλλιανάκη συνιστά την κατανάλωση τροφών που δεν έχουν υποστεί επεξεργασία, καθώς οι περισσότερες βιταμίνες βρίσκονται στον φλοιό των τροφίμων. Η βιομηχανία, όμως, αφαιρεί τον φλοιό και στη συνέχεια πωλεί τις βιταμίνες ως συμπληρώματα διατροφής. Επίσης, η κατανάλωση κρέατος στην αρχαιότητα ήταν ελάχιστη και επιτρεπόταν μόνο όταν το άτομο ήταν υγιές. Αν υπήρχε κάποια ασθένεια, απέφευγαν την κατανάλωσή του. Η Πυθαγόρεια διατροφή στηρίζεται, επίσης, στις αρχές της Ιπποκράτειας, με μια σημαντική εξαίρεση.. Για τον Πυθαγόρα, η κατανάλωση κρέατος απαγορευόταν ρητά.

Το Θαυματουργό Ιπποφαές

Στην αρχαιότητα, οι άνθρωποι κατανάλωναν επίσης έναν πορτοκαλί καρπό, το Ιπποφαές. Αυτό περιέχει 192 βιταμίνες που τις απορροφά πλήρως ο οργανισμός. Στις εκστρατείες του, ο Μέγας Αλέξανδρος παρατήρησε ότι τα άρρωστα άλογά του θεραπεύονταν και το τρίχωμά τους γυάλιζε όταν έτρωγαν τους καρπούς και τα φύλλα του φυτού. Έτσι, το ονόμασε “ιππο-φάος”, που σημαίνει «άλογο που γυαλίζει». Στη συνέχεια, το χρησιμοποιούσαν και οι στρατιώτες του, για να είναι πιο ισχυροί στις εκστρατείες τους. Ακόμη και ο Τζέγκις Χαν το χρησιμοποίησε στις δικές του εκστρατείες.

Ο Θεόφραστος, μαθητής του Αριστοτέλη, και ο Διοσκουρίδης, ο πατέρας της φαρμακολογίας, αναφέρουν το Ιπποφαές στα συγγράμματά τους. Επίσης, αναφορές για αυτό το φυτό υπάρχουν στην Θιβετιανή και την κινεζική ιατρική. Από το 1929, οπότε και έγινε η πρώτη βιοχημική ανάλυση των καρπών, οι γνώσεις για τις φαρμακευτικές του ιδιότητες είναι περισσότερες. Πλέον, υπάρχει πλήρης επιστημονική τεκμηρίωση για τις ιδιότητές του σε διάφορες χώρες. Γερμανία Ρωσία και η Κίνα, έχουν κάνει πολλές μελέτες και επιστημονικά συνέδρια. Το έλαιό του βγαίνει από τους καρπούς με μέθοδο εκθλίψεως, χωρίς τη χρήση χημικών ή άλλων πρόσθετων.

Η Επιστροφή στις Ρίζες

Η επιστροφή στη μελέτη της αρχαίας διατροφής αναδεικνύει τη σοφία των προγόνων μας. Προσφέρει επίσης εναλλακτικές απαντήσεις στα προβλήματα της σύγχρονης υγείας. Η έρευνα της κ. Τυλλιανάκη, βασισμένη στην ολιστική προσέγγιση του Ιπποκράτη, μας υπενθυμίζει ότι η πραγματική υγεία ξεκινά από το πιάτο μας. Μέσα από τη μελέτη και την εφαρμογή των αρχών που έθεσε ο Ιπποκράτης και από τις Υπερ-Τροφές των Αρχαίων Ελλήνων, μπορούμε να ανακαλύψουμε ξανά το δρόμο προς έναν υγιή νου και ένα δυνατό σώμα.

Το άρθρο Τι δεν έτρωγε ο Ιπποκράτης; Οι Υπερ-Τροφές των Αρχαίων Ελλήνων και οι απαντήσεις μιας ενεργειακής διατροφολόγου εμφανίστηκε πρώτα στο Αρχαία Ελληνικά.

Μαύρο Κύμινο: Από τον Ιπποκράτη στη σύγχρονη επιστήμη – Όλα τα οφέλη που πρέπει να ξέρεις. Το μαύρο κύμινο (Nigella sativa), ένα φαινομενικά μικρό σποράκι, προσφέρει ωστόσο πολλά και σημαντικά οφέλη για την υγεία. Η εντυπωσιακή του ιστορία, μάλιστα, ξεκινά από την ίδια την Αρχαιότητα. Μια χαρακτηριστική ανατολίτικη έκφραση περιγράφει γλαφυρά τη δύναμή του, δηλώνοντας περιεκτικά: “Το Μαύρο Κύμινο θεραπεύει τα πάντα εκτός από το θάνατο”.

Χιλιάδες Χρόνια Ιστορίας: Φαραώ και Έλληνες Ιατροί

Το μαύρο κύμινο γνώριζαν και χρησιμοποιούσαν από παλιά. Η Κλεοπάτρα εκτιμούσε τις ιδιότητές του. Αυτές αφορούσαν την υγεία και την ομορφιά. Επίσης, βρήκαν λάδι του στον τάφο του Τουταγχαμών. Έτσι, το ονόμασαν “λάδι των Φαραώ”.

Στην αρχαία Ελλάδα, συγκεκριμένα, ο Ιπποκράτης θεωρούσε το Μαύρο Κύμινο ιδιαίτερα πολύτιμο. Το χρησιμοποιούσε ευρέως για τα ευεργετικά του οφέλη στο ήπαρ και τη χώνεψη. Αντίστοιχα, ο Διοσκουρίδης το χρησιμοποιούσε κυρίως ως ισχυρό παυσίπονο, προσφέροντας ανακούφιση σε πονοκεφάλους και ρινική συμφόρηση. Επιπλέον, το εφάρμοζε για την αντιμετώπιση του πονόδοντου και των εντερικών παρασίτων. Είναι αξιοσημείωτο ότι σύγχρονες έρευνες και μελέτες επιβεβαιώνουν σε μεγάλο βαθμό αυτές τις ιστορικές χρήσεις.

Βασικές Ουσίες και Δράσεις

Επιστημονικές έρευνες εντόπισαν δύο ουσίες. Αυτές είναι η Θυμόλη και η Θυμοκυνόνη.

• Η Θυμόλη έχει ισχυρή αντισηπτική δράση. Επίσης, είναι αντιμυκητιακή και αντιφλεγμονώδης. Βοηθά στην επούλωση τραυμάτων.
• Η Θυμοκυνόνη έχει αντιοξειδωτικές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες. Δείχνει αντικαρκινική δράση σε εργαστήρια. Μπορεί να μειώνει παρενέργειες χημειοθεραπείας. Όμως, η έρευνα σε ανθρώπους συνεχίζεται.

Το έλαιο του μαύρου κύμινου είναι ευεργετικό. Παράγεται από το φυτό Nigella sativa. Περιέχει πάνω από εκατό συστατικά. Αυτά είναι αρωματικά έλαια, ιχνοστοιχεία, βιταμίνες και ένζυμα.

Σύγχρονη Επιστημονική Επιβεβαίωση

Επιπλέον, εργαστηριακές μελέτες επιβεβαίωσαν τις παρατηρήσεις των αρχαίων Ελλήνων ιατρών. Συγκεκριμένα, διαπιστώθηκε ότι το μαύρο κύμινο όχι μόνο τονώνει τον οργανισμό, αλλά και ενισχύει σημαντικά το ανοσοποιητικό σύστημα, αυξάνοντας έτσι την αντοχή του σε διάφορες ασθένειες. Ως εκ τούτου, η συχνή χρήση του προσφέρει σημαντική προστασία.

Μάλιστα, μια πρόσφατη έρευνα που διεξήχθη στο Ιράν έδειξε εντυπωσιακά αποτελέσματα: το μαύρο κύμινο μειώνει αποτελεσματικά την κακή χοληστερόλη (LDL). Επιπρόσθετα, βοηθά το σώμα στην καύση λίπους. Χαρακτηριστικά, συμμετέχοντες σε αυτή τη μελέτη έχασαν βάρος γρηγορότερα όταν κατανάλωναν 3 γραμμάρια κύμινο ημερησίως με γιαούρτι, επιτυγχάνοντας ταυτόχρονα μείωση των τριγλυκεριδίων και της LDL χοληστερόλης.

Οφέλη του Ελαίου Μαύρου Κύμινου

Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, για παράδειγμα, χρησιμοποιούσαν ευρέως το έλαιο του μαύρου κύμινου τόσο για θεραπευτικούς σκοπούς όσο και για την υγεία του δέρματος. Σήμερα, χάρη στην πρόοδο της επιστήμης, γνωρίζουμε πλέον πολύ περισσότερα για τα πολυάριθμα οφέλη του.

• Βελτιώνει τη λειτουργία του εντέρου.
• Προστατεύει από τον καρκίνο του παχέος εντέρου.
• Είναι αντιπαρασιτικό και μυκητοκτόνο.
• Αντιμετωπίζει τους πονοκεφάλους.
• Αναστέλλει ανάπτυξη βακτηρίων.
• Είναι αποτελεσματικό κατά των τριχομονάδων.
• Λειτουργεί ως αποχρεμπτικό.
• Βελτιώνει συμπτώματα βρογχικού άσθματος.
• Τονώνει τον οργανισμό.

Τέλος, χρησιμοποιείτε το έλαιο ως συμπλήρωμα διατροφής. Λαμβάνετε ένα κουταλάκι το πρωί. Επίσης, ένα το βράδυ πριν τον ύπνο.

Συμπέρασμα: Η Διαχρονική Αξία

Συνοψίζοντας, λοιπόν, το μαύρο κύμινο έχει αποδειχθεί ότι κατέχει διαχρονική αξία. Τόσο η μακραίωνη ιστορία του όσο και η σύγχρονη επιστήμη επιβεβαιώνουν περίτρανα τις ευεργετικές του ιδιότητες. Κατά συνέπεια, αποτελεί ένα ισχυρό φυσικό συμπλήρωμα, το οποίο μπορεί να ενισχύσει σημαντικά τόσο την υγεία όσο και τη συνολική ευεξία.

Πηγή: proionta-tis-fisis

Το άρθρο Μαύρο Κύμινο: Από Ιπποκράτη σε Σύγχρονη Επιστήμη – Όλα τα Οφέλη που Πρέπει να Ξέρεις εμφανίστηκε πρώτα στο Αρχαία Ελληνικά.

Υπάρχουν στιγμές όπου η θλίψη αδυνατεί να εκφραστεί με λόγια. Όπως παραδέχεται και ο Φρόιντ, περιγράφοντας τον χαμό της μητέρας του, «δεν υπάρχουν λόγια». Σήμερα, καθώς η μελαγχολία έχει μετατραπεί σε κεντρικό σημείο της ζωής μας, τα λόγια αυτά μοιάζουν πιο οικεία από ποτέ. Κι όμως, η μελαγχολία κρύβει μέσα της κάτι βαθύ, κάτι που αντιστέκεται στην ανάλυση.

Ο Μαύρος Ήλιος της Δημιουργίας

Η θλίψη, αυτός ο «μαύρος ήλιος», μοιάζει να συνοδεύει κάθε σκέψη και κάθε δημιουργική πράξη. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο άνθρωπος είναι από τη φύση του μελαγχολικός. Όπως επισημαίνει ο Τζορτζ Στάινερ, η ύπαρξή μας ταυτίζεται με την εμπειρία της μελαγχολίας, αλλά και με τη ζωτική ικανότητα να την υπερβαίνουμε. Μέσα από τη γλώσσα, τη σκέψη, τα συναισθήματα και τη δημιουργικότητά μας, καταφέρνουμε να μεταμορφώνουμε τη μελαγχολία σε δύναμη ζωής.

Μια Εποχή Παγετού

Σήμερα, όμως, η μελαγχολία εισβάλλει βίαια στη ζωή μας και μας βρίσκει απροετοίμαστους. Η κρίση μάς αφήνει χωρίς ελπίδα, γυμνούς απέναντι στον πόνο. Το μεγαλύτερο ίσως πρόβλημα είναι το «πάγωμα» της σκέψης και του συναισθήματος. Πώς μπορούμε να προστατεύσουμε την ανθρωπιά μας όταν οι απαντήσεις λείπουν; Μοιάζουμε αναλφάβητοι μπροστά στη μελαγχολία.

Η Ελληνική Ρίζα της Μελαγχολίας

Η λέξη «μελαγχολία» έχει ελληνική προέλευση και η πρώτη της επιστημονική αναφορά καταγράφεται στον 23ο Αφορισμό του Ιπποκράτη: «Αν η δυσθυμία και ο φόβος διαρκούν πολύ, τότε πρόκειται για μελαγχολία». Για πρώτη φορά, η εξήγηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς συνδέεται με το σώμα και όχι με θεούς ή άστρα. Έτσι, αναδύεται μια νέα ερμηνεία, με έμφαση στη φυσιολογία και στην εσωτερική μας λειτουργία.

Μελαγχολία και Ιδιοφυΐα: Ο Αριστοτέλης

Ο Αριστοτέλης, στο σύντομο κείμενό του «Μελαγχολία και Ιδιοφυΐα», θέτει το ερώτημα: «Γιατί όλοι οι σπουδαίοι στη φιλοσοφία, την πολιτική, την ποίηση και τις τέχνες είναι μελαγχολικοί;» Ο Πλάτων, ο Δημόκριτος, ο Σωκράτης, ο Ηρακλής – όλοι αυτοί συνδέονται με τη μελαγχολία. Ο Αριστοτέλης αλλάζει τα δεδομένα: δεν είναι θεϊκή έμπνευση, αλλά κάτι μέσα μας που καθορίζει τη δημιουργία και τη θλίψη. Το σώμα μας είναι η αφετηρία.

Από την Παθολογία στη Δημιουργία

Με αυτή τη νέα οπτική, η μελαγχολία δεν είναι μόνο ασθένεια. Γίνεται απαραίτητο συστατικό της δημιουργικότητας. Ο Αριστοτέλης ανοίγει τον δρόμο για μια διαφορετική, σχεδόν ψυχαναλυτική σκέψη: η μελαγχολία μάς ωθεί να δημιουργήσουμε.

Η Αρχαία Ελληνική Αντίληψη της Απώλειας

Στην αρχαία Ελλάδα, τόσο τα επιτύμβια επιγράμματα όσο και οι επιτάφιοι λόγοι αποκαλύπτουν έναν διαφορετικό τρόπο διαχείρισης της απώλειας. Μέσα από τη λύπη και το πένθος, η ζωή συνεχίζει να αναβλύζει αδιάκοπα, ενώ ο πόνος λειτουργεί ως διαρκής υπενθύμιση της αξίας της ζωής. Γι’ αυτό και το Ασκληπιείο οικοδομείται πλάι στο θέατρο της Επιδαύρου: ο πόνος συνδέεται άρρηκτα με την τέχνη και τη θεραπεία.

Η Μελαγχολία στη Σύγχρονη Εποχή

Με το πέρασμα των χρόνων, ο ψυχικός πόνος άρχισε να χάνει το βαθύτερο νόημά του. Ενώ στο παρελθόν ο πάσχων θεωρούνταν άλλοτε ιερός και άλλοτε επικίνδυνος, σήμερα καταλήγει να αντιμετωπίζεται ως απλό αντικείμενο μιας ψυχιατρικής προσέγγισης που συχνά αγνοεί την προσωπική του αλήθεια. Έτσι, η μελαγχολία θεωρείται πλέον μόνο ασθένεια και όχι ζωντανό κομμάτι της ανθρώπινης εμπειρίας. Ως αποτέλεσμα, το άτομο αισθάνεται όλο και πιο αποξενωμένο και κενό.

Η Πρόκληση της Μεταμόρφωσης

Επιστρέφοντας στις αρχικές πηγές, διαπιστώνουμε έναν διαφορετικό τρόπο να βιώνεις την οδύνη. Ενώ εμείς συχνά φοβόμαστε τον θάνατο, οι αρχαίοι Έλληνες τον μετέτρεπαν σε δύναμη που ενισχύει τη ζωή. Έτσι, και η δική μας πρόκληση είναι να μεταμορφώνουμε τη μελαγχολία σε κινητήρια ορμή, ακόμα και στις πιο δύσκολες περιόδους.

Βασισμένο σε άρθρο της Φωτεινής Τσαλίκογλου, καθηγήτριας Ψυχολογίας .

Το άρθρο Μελαγχολία: Αρχαίες Ρίζες και Σύγχρονη Ψυχολογία εμφανίστηκε πρώτα στο Αρχαία Ελληνικά.