Ὕμνος – Ἱκεσία εἰς τὴν Τριάδα Ἄρεως – Ἀθηνᾶς – Ἀπόλλωνος
Στην Τριάδα (Άρης – Αθηνά – Απόλλων): Εδώ έχουμε μια πανέμορφη αλληγορία της εσωτερικής εξέλιξης. Ο πόλεμος (Άρης) δεν απορρίπτεται ως κάτι κακό, αλλά μετουσιώνεται. Γίνεται η κινητήριος δύναμη, η οποία μέσω της λογικής και της νοερής τάξης (Αθηνά) μετατρέπεται σε σοφία, για να καταλήξει στην απόλυτη ισορροπία και το φως (Απόλλων). Είναι η διαδρομή από το χάος των παθών στην πνευματική γαλήνη.
Ὦ σεμνὴ καὶ ἀκατάβλητος Τριάς, Ἄρη κραταιέ, Ἀθηνᾶ σοφωτάτη, Ἀπόλλων ἁγνόφωτε, δέξασθε τὴν ἱκεσίαν τῆς ψυχῆς ἡμῶν.
Ύμνος στην Τριάδα
Νεοελληνική Απόδοση: Ώ σεπτή και ακατανίκητη Τριάδα, κραταιέ Άρη, σοφότατη Αθηνά, ολόφωτε Απόλλωνα, δεχθείτε την ικεσία της ψυχής μας.
Α. Προς τον Άρη – Η Κάθαρση μέσω της Σύγκρουσης Ώ Άρη, πύρινη θεϊκή δύναμη της διάκρισης, εσύ που κόβεις το άμορφο και ξυπνάς τη ρώμη της ύπαρξης, μην μας εγκαταλείπεις στην ωμότητα του παραλόγου. Εσύ που κινείς τις αντιθέσεις, εσύ που σπας τα δεσμά της αδράνειας, καθάρισε την ψυχή μας από τη σκλαβιά των παθών. Μετουσίωσε την οργή σε ανδρεία, τη σύγκρουση σε ένταση αρετής, και τον εσωτερικό πόλεμο σε ιερό αγώνα για πνευματική ανάβαση.
Β. Προς την Αθηνά – Η Νοερή Τάξη Ώ Αθηνά, γλαυκομάτα Παρθένε, εσύ που μεταπλάθεις τη βία σε τέχνη, και τον άτακτο χτύπο σε ρυθμό της λογικής, φώτισε τον νου μας. Δίδαξέ μας πώς η αντίθεση να γίνει διάκριση, και η διάκριση να γίνει σοφία. Συγκέντρωσε τα διασκορπισμένα μέρη της ψυχής κάτω από μία λογική ηγεμονία, ώστε ο εσωτερικός πόλεμος να μεταβληθεί σε αρμονική τάξη.
Γ. Προς τον Απόλλωνα – Η Αρμονία του Φωτός Ώ Απόλλωνα, εξαγνιστή Φοίβε, εναρμονιστή των αντιθέτων και ρυθμιστή του κόσμου, ρίξε το φως σου στον εσωτερικό και εξωτερικό πόλεμο. Όπου υπάρχει κραυγή και θόρυβος, ας γίνει μέτρο· όπου υπάρχει σκοτάδι και σύγχυση, ας γίνει διαύγεια. Εναρμόνισε την πόλη και την ψυχή, ώστε ο αγώνας να γίνει συνεργασία, και η σύγκρουση να γίνει συμφωνία.
Τελική Επίκληση Ώ θεία Τριάδα, μέσω του Άρη εξαγνίστε, μέσω της Αθηνάς βάλτε τάξη, μέσω του Απόλλωνα ενώστε. Μετουσιώστε το Γίγνεσθαι από πεδίο μάχης σε σχολείο σοφίας· και την ψυχή μας από την ταραχή σε νοερή αρμονία. Ας γίνει ο πόλεμος κάθαρση, ας γίνει η βία δύναμη αρετής, ας γίνει η σύγκρουση δρόμος ανάβασης, και η ανάβαση απολλώνιο φως. Είθε.
Υμνολογικός Κύκλος (Περί του Ενός)
Νεοελληνική Απόδοση: Ύμνος Α – Προς το Υπέρτατο Ένα: Ώ Πηγή των άρρητων φώτων, υπερούσιε Ένα, εσένα υμνούμε, το άναρχο και τέλειο. Εσύ είσαι ο μόνος ακίνητος, ο μόνος αμετάβλητος, από τον οποίο αναβλύζει κάθε ψυχή, νους και φύση. Λάμψε πάνω μας με ηλιακή φλόγα, και λύτρωσε τις ψυχές μας από τον κύκλο της γένεσης.
Ύμνος Β – Προς την άνω Ψυχή: Ώ ψυχή, θεϊκή γενιά, αποτίναξε τη λήθη, μην πλανιέσαι άλλο σε ξένα σώματα. Επίστρεψε στην αθάνατη έδρα σου, εκεί όπου υπάρχει σιγή, απλότητα και θεία έλλαμψη. Μην μπλέκεσαι άλλο στον σάρκινο κύκλο, αλλά ανέβα με ευλάβεια στον νοητό σου οίκο.
Ύμνος Γ – Προς τους Δασκάλους και Σωτήρες: Εσείς, ω θεοφόροι και θεοειδείς άνθρωποι, που απαρνηθήκατε οικειοθελώς την αθανασία και κατεβήκατε πάλι στο σώμα από αγάπη για τον άνθρωπο, θελήσατε να σώσετε τις ψυχές. Σε εσάς προσπίπτουμε, ως μεσίτες του θείου, ως καθοδηγητές στον άνω δρόμο του φωτός.
Ύμνος Δ – Προς το Σωτήριο Φως: Φως άναρχο, φως χωρίς σελήνη, αέναο, λαμπρότερο από τον ήλιο και ανώτερο από τα άστρα, τράβηξέ μας προς την ομορφιά σου και διώξε τα σκοτάδια της ψυχής. Γιατί εσύ είσαι η αληθινή άμπελος, από την οποία αναβλύζει κάθε χάρη και ζωή.
Ύμνοι προς τον Απόλλωνα
Νεοελληνική Απόδοση: Ύμνος στον Απόλλωνα Φωσφόρο: «Άκουσέ με Φοίβε, χρυσαυγές τέκνο του μεγάλου Δία, ηγεμόνα της μαντικής φωνής και της λυρικής αρμονίας. Εσύ που εξαγνίζεις τους θνητούς από το μίασμα και τις σκιές, εσύ που φανερώνεις τα αόρατα με την καθαρή σου λάμψη. Νοητέ Ήλιε, φως ακατάληπτο και άμορφο, λάμψε μέσα μου, διέλυσε τη θολή καταχνιά. Εσύ είσαι ο οδηγός των ψυχών προς την άρρητη πηγή, εσύ διδάσκεις τον νου να γίνεται ήσυχος. Απόλλωνα που χτυπάς από μακριά, λυρικέ και μαντικέ θεέ, χρυσαυγή σπινθήρα, πηγή κάθε σοφίας· ενέπνευσε την καρδιά για να βλέπει καθαρά, και ανέβασε την ψυχή στο ένα, άρρητο φως.»
Κοσμολογικός Ύμνος: Χαίρε Φοίβε Απόλλωνα… εσύ που οδηγείς τις ψυχές από το σκοτάδι στο αγνό φως. Εσύ καθαρίζεις το σώμα με αγνό νερό και ευώδες θυμίαμα, και εσύ εναρμονίζεις την ψυχή με την αγνή λύρα και την άρρητη μελωδία. Φωτίζεις τον νου, ανατέλλοντας ως χρυσός κύκλος… Η Σελήνη αντανακλά το φέγγος σου, όπως η ψυχή αντανακλά τον νου, και τα άστρα λάμπουν σαν τους λόγους και τους σπινθήρες της σοφίας σου. Αλλά εσύ, ω Φοίβε, έκλαμψη του Ενός, μας οδηγείς στην άρρητη πηγή, εκεί όπου σταματά κάθε διαχωρισμός και μένει μόνο το άπειρο φως.
Θεουργικός Οραματισμός του Διονύσου
Νεοελληνική Απόδοση (Συνδυασμένη): Άκουσέ με, Διόνυσε πολυώνυμε, Βρόμιε, Ίακχε, Ζαγρέα! Ελευθερωτή των δεσμών και χορηγέ της ιερής μανίας. Φανερώσου, λαμπρόμορφε Νέε, κατεβαίνοντας από τους ουρανούς, πλέκοντας στο σώμα σου αιθέριες ακτίνες, κρατώντας άστρα στα χέρια, και καθαγίασε την ψυχή μου.
Για μένα το σώμα σου, ω Φάντασμα Φωτός, ας μην νοηθεί ως σάρκα και αίμα, αλλά ως κρυστάλλινο, διαυγές, ένθεο αγγείο. Γέμισέ το με φέγγος και ρίξε καθαρτικές ακτίνες. Μοιράσου, ω Φως, και πληθύνσου. Γίνε μέσα μου, κι εγώ μέσα σε σένα. Συγκέντρωσε την ύπαρξή μου στην αγκαλιά σου, ώστε να λάμψω μέσα στο Θείο Σώμα του Φωτός. Ας αναβλύσει η φαιδρή λάμψη του Διονύσου σε όλο τον κόσμο, και ας ανεβάσει τις ψυχές στο Ένα!
Τροπές του Ηλίου (Ισημερίες & Ηλιοστάσια)
Νεοελληνική Απόδοση:
- Θερινό Ηλιοστάσιο: Ώ λαμπερέ Ήλιε, πανόπτη κοσμοκράτορα, που στη θεϊκή σου τροπή φανερώνεις τη μεγαλύτερη μέρα… Εσύ γίνεσαι η πύλη των θνητών, από την οποία οι ψυχές ορμούν προς τη γένεση. Ήδη όμως μέσα σου κυοφορείται η φθορά, γιατί το υπερπλήρες αναγκαστικά τρέπεται σε μείωση.
- Χειμερινό Ηλιοστάσιο: Ώ Ήλιε με την αγλαή μορφή, λυτρωτή του σκότους, που στη χαμηλή σου τροπή δείχνεις τη μικρότερη μέρα, αλλά ταυτόχρονα κυοφορείς σπόρους φωτός μέσα στο σκοτάδι. Εσύ καλείσαι η πύλη των Θεών, από την οποία οι ψυχές ανεβαίνουν στη νοερή τους πατρίδα, λύνοντας τα δεσμά της φθοράς.
- Εαρινή Ισημερία: Ώ Ήλιε, που στην ισότητα φωτός και σκότους αποδεικνύεις την αρμονία του κόσμου, φέρνοντας τη νέα άνοιξη. Εσύ διδάσκεις στην ψυχή το μέτρο των αντιθέτων, ώστε να ζυγίζει τα έργα της με ίσο βάρος.
- Φθινοπωρινή Ισημερία: Ώ Ήλιε δικαστή, κοσμικέ ζυγοστάτη, που στην ισότητα φωτός και σκότους δείχνεις την κρίση και το μέτρο της Δίκης. Εσύ ελέγχεις την ψυχή σε ίσο ζυγό… Δώσε μας, πανόπτη θεέ, τη χάρη της ισορροπίας, ώστε οι μύστες να μη φοβηθούν την κρίση, αλλά μέσω της Δικαιοσύνης να βρουν τον δρόμο για την αθανασία.
Μύθος της Αποστροφής και της Επιστροφής
Νεοελληνική Απόδοση: Άκουσέ με, ω Πάμμεγιστο Ένα, αρχή και πηγή του αγαθού, εσύ που ξέχυσες από την Παγκόσμια Ψυχή πλήθη θεοειδών μορίων… Ψυχές καθαρές, παιδιά του Απείρου, οι οποίες επιθύμησαν τον θάνατο (τη γένεση). Άλλες υπέμειναν την εκπαίδευση, ενώ άλλες γύρισαν τα μάτια τους μακριά από το Ον, έγιναν Κακοδαίμονες και τράφηκαν στο σκοτάδι με βία.
Όμως οι Θεοί, ως άφθαρτοι φύλακες, έχυσαν την Πρόνοια μέσα στην ύλη. Έριξαν ακτίνες αγαθότητας, κάλλους και δικαιοσύνης, ώστε οι πλανεμένες ψυχές να αρπαχτούν ξανά από τον θείο έρωτα. Και έστειλαν καθαρές ψυχές, φιλάνθρωπους δασκάλους, φιλοσόφους και θεουργούς, ως οδηγούς για τη σωτηρία των αδελφών τους. Μέσα από τη σοφία και την ιερή κάθαρση, οι ψυχές ανεβαίνουν πάλι προς την εστία του Όντος… Εσύ, ω Πάμμεγιστο Ένα, ρίξε άσβεστο έρωτα στις πλανεμένες ψυχές, λύτρωσέ τες από την κακία και μάζεψέ τες πάλι στο αρχαίο φως.
Α ́. Πρὸς τὸν Ἄρην – Ἡ Κάθαρσις διὰ Συγκρούσεως
Ὦ Άρη, Δαίμων πυρίφλεκτε τῆς διακρίσεως, ὁ τέμνων τὸ ἄμορφον καὶ ἐγείρων τὴν ῥώμην τῆς ὑπάρξεως, μὴ ἐγκαταλίπῃς ἡμᾶς εἰς τὴν ὠμότητα τῆς ἀλογίας. Σὺ ὁ κινοῦν τὰς ἐναντιώσεις, σὺ ὁ διασπῶν τὰ δεσμὰ τῆς ἀδράνειας, κάθαρσον τὴν ψυχὴν ἡμῶν ἀπὸ τῆς δουλείας τῶν παθῶν. Μετουσίωσον τὴν ὀργὴν εἰς ἀνδρείαν, τὴν σύγκρουσιν εἰς ἔντασιν ἀρετῆς, καὶ τὸν πόλεμον τὸν ἐντός εἰς ἀγῶνα ἱερὸν πρὸς ἀνάβασιν.
Β ́. Πρὸς τὴν Ἀθηνᾶν – Ἡ Νοερὰ Διάταξις
Ὦ Αθηνά, Παρθένε γλαυκῶπι, ἡ μεταπλάττουσα τὴν βίαν εἰς τέχνην, καὶ τὸν ἄτακτον κτύπον εἰς ῥυθμὸν λογισμοῦ, ἐπίλαμψον τὸν νοῦν ἡμῶν.
Δίδαξον ἡμᾶς ὅπως ἡ ἐναντίωσις γένηται διάκρισις, καὶ ἡ διάκρισις γένηται σοφία. Σύναξον τὰ διεστῶτα μέρη τῆς ψυχῆς ὑπὸ μίαν ἡγεμονίαν λογικήν, ἵνα ὁ ἔσω πόλεμος μεταβληθῇ εἰς εὐταξίαν.
Γ ́. Πρὸς τὸν Ἀπόλλωνα – Ἡ Ἁρμονία τοῦ Φωτός
Ὦ Απόλλων, Φοίβε καθαρτικέ, ἁρμονιστὰ τῶν ἐναντίων καὶ ῥυθμιστὰ τοῦ κόσμου, ἐκχέον τὸ φῶς σου ἐπὶ τὸν ἔσω καὶ ἔξω πόλεμον. Ὅπου κραυγὴ καὶ θόρυβος, γένοιτο μέτρον· ὅπου σκότος καὶ σύγχυσις, γένοιτο διαύγεια. Ἐναρμόνισον τὴν πόλιν καὶ τὴν ψυχήν, ἵνα ὁ ἀγὼν γένηται συνεργία, καὶ ἡ σύγκρουσις γένηται συμφωνία.
Ἐπίκλησις Τελική
Ὦ θεία Τριάς, δι’ Ἄρεως καθαίρετε, δι’ Ἀθηνᾶς διατάσσετε, δι’ Ἀπόλλωνος ἐνοποιεῖτε. Μετουσιοῦτε τὸ Γίγνεσθαι ἐκ πεδίου μάχης εἰς σχολεῖον σοφίας· καὶ τὴν ψυχὴν ἡμῶν ἐκ ταραχῆς εἰς ἁρμονίαν νοερὰν. Γένοιτο ὁ πόλεμος κάθαρσις, γένοιτο ἡ βία δύναμις ἀρετῆς, γένοιτο ἡ σύγκρουσις ὁδὸς ἀναβάσεως, καὶ ἡ ἀναβάσις φῶς ἀπόλλωνιον. Εἴθε. Για την μετουσίωση του πολέμου σε σοφία, ανδρειά ψυχής και αρμονία !
Περὶ τοῦ Ἐνὸς, τῆς Πτώσεως καὶ τῆς Σωτηρίας τοῦ Μύστου
Στον Υμνολογικό Κύκλο περί του Ενός: Καθαρός Νεοπλατωνισμός. Η ψυχή παροτρύνεται να θυμηθεί την αληθινή της καταγωγή (το Ένα, την Πηγή) και να σταματήσει να ταυτίζεται με το υλικό σώμα (τον «σαρκοφόρον κύκλον»). Ξεχωρίζει η ευγνωμοσύνη προς τους πνευματικούς δασκάλους, αυτούς που κατέβηκαν πάλι στην ύλη από αγάπη, για να βοηθήσουν τους υπόλοιπους.
ὝΜΝΟΛΟΓΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ
Ὕμνος Α ́ – Πρὸς τὸ Ἕν τὸ Ὑπέρτατον
Ὦ Πηγὴ ἀρρήτων φώτων, Ἕν ὑπερούσιε, σὲ ὑμνοῦμεν, τὸ ἄναρχον καὶ παντελές· σὺ μόνος ἀκίνητος, σὺ μόνος ἀμετάπτωτος, ἐξ οὗ πᾶσα ψυχὴ καὶ νοῦς καὶ φύσις ἀναβλύζει. Ἔλαμψον ἐπ’ ἡμᾶς ἡλιακῷ φλογὶ, καὶ λύτρωσαι τὰς ψυχὰς ἡμῶν ἐκ τοῦ γίγνεσθαι.
Ὕμνος Β ́ – Πρὸς τὴν Ψυχὴν τὴν ἄνω
Ὦ ψυχὴ θεῖον γένος, λήθην ἀπόσεισον, μὴ ἔτι πλανωμένη ἐν σώμασιν ἀλλοτρίοις. Σὺ δὲ τὴν ἀθάνατον ἕδραν ἐπίστρεψον, ὅπου σιγὴ καὶ ἀπλότης καὶ θεία ἔλλαμψις. Μηκέτι σαρκοφόρον κύκλον περιπλέκῃ, ἀλλὰ τὸν νοητὸν οἶκον ἀνέλθῃς εὐσεβῶς.
Ὕμνος Γ ́ – Πρὸς τοὺς Διδασκάλους καὶ Σωτῆρας
Ὑμεῖς, ὦ ἄνθρωποι θεοφόροι καὶ θεοειδεῖς, οἱ τὴν ἀθανασίαν ἑκόντες ἀνέστεσθε, καὶ πάλιν εἰς τὸ σῶμα καταβάντες φιλανθρώπως, σώσαι τὰς ψυχὰς ἠθελήσατε. Ὑμῖν προσπίπτομεν, ὡς μεσίταις τοῦ θείου, καθοδηγοῖς εἰς τὴν ἄνω ὁδὸν τοῦ φωτός.
Ὕμνος Δ ́ – Πρὸς τὸ Φῶς τὸ Σωτήριον
Φῶς ἄναρχον, φῶς ἀσέληνον, φῶς ἀέναον, ἡλίου λαμπρότερον καὶ ἀστέρων ὑπέρτερον, εἰς τὸ σὸν κάλλος ἐξέτεινον ἡμᾶς, καὶ τὰς σκοτίας ἀπελάμβανε τῆς ψυχῆς. Σὺ γὰρ ἐστὶν ἡ ἄμπελος ἀληθινή, ἐξ ἧς πᾶσα χάρις καὶ ζωή ἀναβλύζει.
Διαλογισμὸς Ἀπολλώνιος εἰς Καθαρὰν Φωτεινότητα
Στους Ύμνους προς τον Απόλλωνα (Διαλογισμός & Κοσμολογία): Ο Απόλλωνας παρουσιάζεται εδώ όχι απλώς ως ο φυσικός ήλιος, αλλά ως ο «Νοητός Ήλιος» — το απόλυτο φως της συνειδητότητας. Ο ύμνος λειτουργεί ως εργαλείο διαλογισμού για να καθαρίσει ο νους από τη σύγχυση και να δει ξεκάθαρα την αλήθεια (να διαλύσει τη «θολερὰν ἀχλύν»).
2.β Ὕμνος Ἀπολλώνι Φωσφόρῳ
«Κλῦθί μου, Φοῖβε, χρυσαυγὲς τέκνον μεγάλου Διός, ἡγεμὼν μαντικῆς φωνῆς καὶ λυρικῆς ἁρμονίας. Σὺ τοὺς βροτοὺς καθαίρεις ἀπὸ μίασμα καὶ σκιάς, σὺ φανερῶν τὰ ἄδηλα τῇ καθαρᾷ σῇ ἐλλάμψει.
Ἥλιε νοητέ, φῶς ἀκατάληπτον καὶ ἄμορφον, λάμψον ἐν ἐμοὶ, διασκέδασον τὴν θολερὰν ἀχλύν. Σὺ εἶ ἡ ψυχῶν ὁδηγὸς πρὸς τὴν ἄρρητον πηγὴν, σὺ διδάσκεις τὸν νοῦν ἵνα γένηται ἡσύχιος.
Ἀπόλλων ἑκάεργε, λυρικὲ καὶ μαντικὲ Δαῖ, χρυσαυγὲς σπινθῆρ, πηγὴ πάσης σοφίας· ἐνέπνευσον τὴν καρδίαν, ἵνα καθαρῶς ἴδῃ, καὶ ἀνάγαγε τὴν ψυχὴν εἰς τὸ ἓν φῶς τὸ ἄρρητον».
Κοσμολογικὸς Ὕμνος πρὸς Ἀπόλλωνα Φωσφόρον
Χαῖρε, Φοῖβε Ἀπόλλων, χρυσαυγὲς τέκνον τοῦ μεγάλου Διός, ἥλιε νοητέ, παντοδαπῆς σοφίας πηγή, ὃς ἄγεις τὰς ψυχὰς ἐκ σκότους εἰς φῶς ἀκήρατον.
Σὺ μὲν τὸ σῶμα καθαίρεις, δι’ ὕδατος ἁγνοῦ καὶ θυμιάματος εὐώδους· σὺ δὲ τὴν ψυχὴν εὐαρμονίζεις, διὰ λύρας ἁγνῆς καὶ μέλους ἄρρητου.
Σὺ τὸν νοῦν ἐλλαμπρύνεις, χρυσοῦν ἀνατέλλων κύκλον, καὶ τὰ ἄδηλα φανερῶν διὰ μαντικῆς σοφίας.
Χαῖρε, ἡγεμὼν Μουσῶν, συντάκτων ἁρμονίας ἀστρικῆς· σὺ χορδὰς λύρας κινεῖς, ὥσπερ σφαίρας ἀστρικὰς ἁρμονίζων· καὶ τὸν οὐρανὸν ὅλον ὡς ᾠδὴν ἀναφαίνεις. Ἡ Σελήνη ἀνακλά τὸ σὸν φέγγος, ὡς ψυχὴ τὸν νοῦν ἀνακλώσα· τὰ δ’ ἄστρα λάμπουσιν, ὡς λόγοι καὶ σπινθῆρες τῆς σοφίας σου. Ἀλλὰ σύ, ὦ Φοῖβε, ἔκλαμψις τοῦ Ἑνός, ὁδηγεῖς ἡμᾶς πρὸς τὴν πηγὴν τὴν ἄρρητον, ἔνθα πᾶσα διάκρισις παύει, καὶ μόνον τὸ ἄπειρον φῶς μένει. Εἴθε, ὦ Ἀπόλλων ἄναξ, τὸ φῶς σου φυλάξῃ τὴν ψυχὴν ἡμῶν, καὶ ἀνάγῃ πρὸς τὴν ἑνοποιὸν ἀρχήν τῶν πάντων καὶ τὸ Ἕν τὸ ἄφατον.
Θεουργικὸς Ὁραματισμὸς – Μυστήριον – «Μερισμὸς τοῦ Σώματος Φωτὸς τοῦ Διονύσου»
Στον Θεουργικό Οραματισμό του Διονύσου: Εδώ κυριαρχεί το βαθύ ορφικό στοιχείο. Ο μύθος του διαμελισμού του Διονύσου χρησιμοποιείται ως σύμβολο για το θείο φως που “μερίζεται” (μοιράζεται) για να γεμίσει την ψυχή του ανθρώπου. Ο μύστης ζητά να γίνει το σώμα του ένα «κρυστάλλινο αγγείο», ώστε να λάμψει μέσα του ο θεός.
Ὕμνος Θεουργικὸς εἰς Διόνυσον Φωτοδότην
Κλῦθι, Διόνυσε, Βακχικὲ καὶ πολυώνυμε, Λύσιε δεινῶν καὶ ἡγεμὼν ὀργιάζων, φάνηθι Νεανία λαμπρόμορφε, σώματι πλέκων ἀκτῖνας αἰθερίους, καὶ μὴν καθαγίασον τὴν ψυχήν μου. Ἐμοὶ τὸ σῶμα, ὦ Φάντασμα Φωτός, μὴ σάρκα νοηθήτω μηδὲ αἷμα, ἀλλ’ ἀγγεῖον διαυγὲς κρυσταλλοειδές· πλήρωσον φέγγους καὶ ἔκχυε ἀκτῖνας ἐν δαίμοσιν ἡσυχασμοῦ, ἐν ψυχαῖς καθάρσεως, ἐν Μαινάσιν χορῶν βακχικῶν. Μερίζου, ὦ Φῶς, καὶ πληθύνου· ὁ γὰρ δοτὴρ αὐξάνεται διδοὺς, καὶ ὁ μεριστὴς κοινωνὸς γίνεται. Γίνου ἐν ἐμοὶ καὶ ἐγὼ ἐν σοί· σύναξον τὸ εἶναι μου ἐν τῇ σῇ ἀγκαλῇ, ἵνα λάμψω ἐν Σώματι Θείῳ Φωτός. Εὐξάμενος οὕτως λέγω: Γένοιτο· εἴθε τὸ φῶς τοῦ Διονύσου ἀναβλύζῃ ἐπ’ ἄνθρωπον καὶ κόσμον, ἄχρι τῆς ἀναβάσεως ἐν τῷ ἑνὶ.
Ὕμνος Θεουργικὸς εἰς Διόνυσον Φωτοδότην (Δεύτερη Εκδοχή)
Κλῦθι, ὦ Διόνυσε πολυώνυμε, Βρόμιε, Λικνίτα, Ἰακχὲ, Διθύραμβε, Ἐλευθερεύ, Ταυροπρόσωπε, Ζαγρεύ, Λύσιε δεσμῶν, χορηγὲ μανίας ἱερᾶς, καταβᾶς ἐκ τῶν οὐρανῶν, φανήθι ἐν σώματι φωτεινῷ, ἀστέρας ἐν χερσὶ φέρων. Ἀνάπλασον τὸ σῶμά μου εἰς κρατῆρα διαυγῆ, κρυστάλλινον ἀγγεῖον ἔνθεον· πλήρωσον αὐτὸ ἀκτῖσιν καθαρταῖς, λάμψον ὡς ἥλιος ἐν στήθεσιν. Ἐξέχεον, Φῶς, καὶ μερίζου· ἐν δαίμοσιν ἡσυχίαν, ἐν ψυχαῖς λύτρωσιν, ἐν Μαινάσι χορὸν βακχικόν, ἐν ἀνθρώποις εὐφροσύνην. Ὦ Ζαγρεῦ πολυκέφαλε, ὦ Ταυρόμορφε κραταιέ, ὦ Λικνίτα παῖ θεοπαίγνιε, δώρησαι μοι τὴν σύναξιν τῷ φωτί. Ἰὼ Διόνυσε, Ἰὼ Βάκχε, ὁ διπλογεννηθεὶς καὶ θείῳ πατρὶ κεραυνωθεὶς, ἔνωσον τὸ εἶναι μου τῇ σῇ δυνάμει· ἵνα γενόμενος μεριστὴς, πληθυνθῶ ἐν σοὶ, καὶ γένωμαι κοινωνὸς τῆς ἀληθινῆς ἀμπέλου. Κατακλείω τῇ εὐχῇ τῇδε· Γένοιτο, γένοιτο· εἴθε ἡ φαιδρὰ λάμψις τοῦ Διονύσου διαχύσῃ ἐν πᾶσι κόσμῳ, καὶ ἀνάγῃ τὰς ψυχὰς εἰς τὸ Ἕν.
Μυστική ερμηνεία των τροπών του Ηλίου, Ισημερίες και Ηλιοστάσια
Στις Ισημερίες και τα Ηλιοστάσια: Μια υπέροχη σύνδεση της φύσης με την ψυχή. Ο κύκλος του Ήλιου (οι εποχές) ταυτίζεται με το ταξίδι της ψυχής. Η φθορά και το σκοτάδι (Φθινόπωρο/Χειμώνας) είναι η κάθοδος της ψυχής στην ύλη, ενώ η αναγέννηση και το φως (Άνοιξη/Καλοκαίρι) συμβολίζουν την επιστροφή της στη θεία της πηγή.
Ὕμνος εἰς τὸ Θερινὸν Ἡλιοστάσιον
Ὦ Φαέθοντι Ἥλιε, πανόπτα κοσμοκράτωρ, ὃς ἐν θείᾳ τροπῇ τὴν μέγιστον ἡμέραν ἀναφαίνεις, χρυσέης κόμης ἀκτῖνας ἀναπετάσας ἐπὶ γαῖαν, σὺ πύλη θνητῶν γίνῃ, καὶ ψυχαὶ ἐπὶ γένεσιν ὁρμῶσι. Καὶ σὺ μὲν ὑπερβάλλεις τὸ φῶς, τὸ δ’ ἄρρητον κράτος σου πᾶσαν κτίσιν ζωογονεῖ· ἀλλ’ ἤδη ἐν σοὶ φθορὰ κυεῖ, ὅτι τὸ ὑπερπλῆρες ἐπὶ τὴν ἀπόλειψιν ἀναγκαίως τρέπει. Ὦ κριτὴς ἀθάνατος, τῶν ὅρων ἐπόπτα, σὺ ψυχαῖς δίδως ἅλυκα δεσμὸν σαρκώσεως, καὶ σὺ αὖθις ἐπάγεις ἐπ’ ἀτραποὺς ἐπιστροφῆς. Ἔλθοις οὖν εὐμενής, Ἥλιε, παντεπόπτα θεέ, εὔχουσιν οἱ θνητοὶ καὶ μυσταγωγοὶ σοὶ ὕμνον, ἵνα ἐν τῷ πλήθει τοῦ φωτὸς μὴ τὴν φθορὰν ἀλλ’ ἀθάνατον γένεσιν εὑρῶσιν.
Ὕμνος εἰς τὸ Χειμερινὸν Ἡλιοστάσιον
Ὦ Ἥλιε ἀγλαόμορφε, σκότους λυτὴρ καὶ ζωῆς ἀνακαινιστά, ὃς ἐν ταπεινῇ τροπῇ τὴν βραχυτάτην ἡμέραν δείκνυς, ἀλλ’ ἅμα σπέρματα φωτὸς ἐν σκότει κυεῖς, καὶ ἀνίστασαι θείαν ὁδὸν ἀναγωγῆς. Σὺ πύλη Θεῶν καλῇ, ὦ κοσμοκράτορ πανόπτα, δι’ ἧς ἀναβαίνουσιν ψυχαὶ πρὸς νοερὰν πατρίδα, λύουσαι δεσμοὺς φθορᾶς καὶ σωματικὰ πέδη, ἀνακτῶσαι τὴν θείαν μνήμην καὶ ἀθάνατον φύσιν. Διόνυσε μυστικέ, σύντροφε χειμερινῆς πορείας, ἐν φθορᾷ τὸν σπόρον φυλάττων· καὶ σὺ, Ἥλιε, τὸ ἀόρατον φῶς ἀνακαλεῖς, ἀπὸ χθονὸς ἐς αἰθέριον κάλλος. Ἔλθοις, ὦ βασιλεῦ, φανερὸς ἐν ψυχαῖς ἡμετέραις, ἵνα ἐν τῇ σκοτεινῇ γενέσει ἀνατείλῃ τὸ σπέρμα τῆς ἀθανασίας.
Ὕμνος εἰς τὴν Ἐαρινὴν Ἰσημερίαν
Ὦ Ἥλιε κοσμοκράτωρ, πανόπτα καὶ ζωογόνε, ὃς ἐν ἰσότητι φωτὸς καὶ σκότους τὴν ἁρμονίαν τοῦ κόσμου ἐπιδείκνυς, νέαν ἄνοιξιν ἀναφαίνων καὶ ζωῆς ἀρχάς. Σὺ διδάσκεις τὴν ψυχήν τὸ μέτρον τῶν ἀντιθέτων, ὅπως ἐν ἴσῳ βάρει σταθμίζῃ τὰ ἔργα αὑτῆς. Ἐν σοὶ ἡ ἁρμονία καὶ ἡ σύζευξις τῶν δυνάμεων, καὶ ἐκ σοῦ ἡ φύσις πᾶσα ἐπανίσταται πρὸς βλάστησιν. Ἔλθοις, ὦ φωσφόρε, σὺν Ἀπόλλωνι καθαρώτατε, ἵνα τὰ σπέρματα τῆς ψυχῆς ἐκ σκότους βλαστήσωσιν εἰς νοερὸν φῶς, καὶ ἡ μνήμη τοῦ θεῖου ἐκλάμψῃ ἐν καρδίᾳ θνητῶν.
Ὕμνος εἰς τὴν Φθινοπωρινὴν Ἰσημερίαν
Ὦ Ἥλιε δικαστά, ζυγοστάτα κοσμικὲ, ὃς ἐν ἰσότητι φωτὸς καὶ σκότους τὴν κρίσιν ἐπιδείκνυς καὶ τὸ μέτρον τῆς Δίκης, ἄρχεις φθινοπώρου καὶ μυστικῆς καθόδου. Σὺ τὴν ψυχήν ἐλέγχεις ἐν ἴσῳ σταθμῷ, καὶ τὰ πεπραγμένα αὐτῆς ἀντιπαραβάλλεις· ἡ μὲν ἐπὶ φῶς ἀνάγεται, ἡ δὲ ἐπὶ σκότος καταδύεται, ὡς ἡ Περσεφόνη κατέρχεται εἰς Ἀΐδην. Δός, ὦ πανόπτα θεέ, τὴν χάριν τῆς ἰσορροπίας, ἵνα οἱ μύσται μὴ φοβηθῶσιν τὴν κρίσιν, ἀλλὰ διὰ τῆς Δίκης εὑρίσκωσιν ὁδὸν πρὸς ἀθανασίαν, καὶ τὸν κύκλον τῆς καθόδου μεταστρέψωσιν εἰς ἐπιστροφήν.
Ὕμνος καὶ Ἐπίκλησις εἰς τὴν Ἑκάτην, Ψυχὴν τοῦ Κόσμου
Στη Χαλδαϊκή και Νεοπλατωνική θεουργία, η Εκάτη δεν είναι η σκοτεινή θεά της μαγείας, αλλά η Παγκόσμια Ψυχή (Anima Mundi). Στέκεται ως ενδιάμεσος σταθμός: λαμβάνει τις Ιδέες από τον Θεό (Νου) και δίνει ζωή στον φυσικό κόσμο. Οι δύο πυρσοί της φωτίζουν τον δρόμο της ψυχής τόσο κατά την κάθοδό της στην ύλη, όσο και κατά την επιστροφή της στο Φως.
Ὦ Ἑκάτη παναίολε, μήτηρ τοῦ παντός, ζωογόνε πηγὴ καὶ ψυχὴ τοῦ ἄστρου κόσμου. Σὺ ἣ ἵστασαι μεθόριος νοητοῦ καὶ αἰσθητοῦ, δεχομένη τὰ ἄρρητα σπέρματα τοῦ Πατρικοῦ Νοός, καὶ τίκτουσα τὴν μορφὴν εἰς τὸ ἄμορφον χάος.
Σὺ τὴν χρυσῆν κλεῖδα τῶν ἀναβάσεων κρατεῖς, καὶ τοῖς δυσὶν πυρσοῖς σου φωτίζεις τὴν ὕλην, ἐκπέμπουσα τὴν ἀρετὴν καὶ τὴν θείαν πρόνοιαν. Ἐκ τοῦ ζωοφόρου σου κόλπου ἀναβλύζουσιν αἱ ψυχαί, καὶ εἰς τὸν σὸν κόλπον πάλιν ἐπιστρέφουσιν ἱκετεύουσαι, καθαρθεῖσαι διὰ πυρὸς καὶ ἱερᾶς μανίας.
Ἄκουσον, ὦ Δέσποινα ἀεὶλαμπη, τὴν ἱκεσίαν τοῦ μύστου, ἅπλωσον τὸ φωσφόρον σου πνεῦμα εἰς τὸ σκότος μου. Ὁδήγησον τὴν ψυχήν μου ὑπὲρ τὴν εἱμαρμένην, ἵνα, λύουσα τὰ δεσμὰ τῆς βαρείας γενέσεως, ἀνέλθῃ διὰ σοῦ πρὸς τὸ Ἕν, πρὸς τὴν ἄναρχον ἑστίαν. Γένοιτο.
Μῦθος τῆς Ἀποστροφῆς καὶ τῆς Ἐπιστροφῆς
Στον Μύθο της Αποστροφής και της Επιστροφής: Είναι το μεγάλο κορύφωμα αυτού του μέρους. Εξηγεί την κοσμική ιστορία: πώς κάποιες ψυχές «ξεστράτισαν» και απομακρύνθηκαν από το Φως επειδή γοητεύτηκαν από την ύλη (Αποστροφή), και πώς, μέσα από τη Θεία Πρόνοια, τη φιλοσοφία και τον θείο έρωτα, καθαίρονται για να γυρίσουν πίσω στο σπίτι τους (Επιστροφή).
Ὕμνος τῆς Ἀποστροφῆς καὶ Ἐπιστροφῆς
Κλῦθί μοι, ὦ Παμμέγιστον Ἕν, ἀρχὴ καὶ πηγή τοῦ ἀγαθοῦ, ἄναρχε, ἀείφωτε, πάντων τῶν νοητῶν καὶ αἰσθητῶν στηριγμέ, σὺ ὃς ἐξέχεας ἐκ τῆς Παγκοσμίου Ψυχῆς πλήθη θεοειδῶν μορίων, καθαρῶν, λαμπρῶν, ἀθανάτων, τὸ λογιστικὸν φέροντα καὶ τὸ θυμοειδὲς καὶ τὸ ἐπιθυμητικόν, σπέρματα τριπλῆς ἀρετῆς καὶ θείας ἁρμονίας. Ἄκουσον καὶ σύ, Πανίερος Νοῦ, Ἥλιε Νοητέ, σὺ ὃς τὰς Ἐνάδας θεωρῶν ἁγνὰς ἀναπέμπεις εἰς τὸ Ἕν, καὶ σεμνή, Παντάνασσα Σελήνη, καθαρτήριον στάδιον ψυχῶν, ἡ δέξασα ῥύπους καὶ ἀποκαθαίρουσα τοὺς χιτῶνας τῶν ἀθανάτων. Ψυχαί, τέκνα τοῦ Ἀπείρου, οἳ πρὸς τὸν θάνατον ἐπεθύμησαν, ἄλλαι μὲν ὑπέμειναν παιδείαν, ἄλλαι δὲ στρέψασαι τὰ ὄμματα ἀπὸ τοῦ Ὄντος καὶ τοῦ θεσπεσίου πεδίου, κατέστησαν Κακοδαίμονες, σκότεινοι τρέφοντες ἑαυτοὺς βίᾳ, χαίροντες θανάτῳ καὶ ὀσμῇ θυμάτων. Ἀλλ’ οἱ Θεοί, ἄφθιτοι φύλακες, Πρόνοιαν ἐξέχεαν ἐν ὕλῃ, ἀκτίνας ἀγαθότητος, σπέρματα ἁρμονίας, κάλλους, δικαιοσύνης, ἵνα ψυχαὶ πλανηθεῖσαι ἐπαναρπαγῶσιν ἐν ἔρωτι θείῳ. Καὶ ψυχαὶ καθαραὶ, φιλάνθρωποι διδάσκαλοι, κατήλθον ἐν σώμασιν ὡς φιλόσοφοι, θεολόγοι, θεουργοί, ὁδηγοὶ ἐπὶ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀδελφῶν. Διὰ σοφίας, δι’ ἀρετῆς, διὰ καθάρσεως ἱερᾶς, ἀναβαίνουσιν αἱ ψυχαὶ πρὸς τὴν ἑστίαν τοῦ Ὄντος, ἐν Σελήνῃ τὴν κάθαρσιν λαμβάνουσαι, εἶτα πρὸς τὸν Νοητὸν Ἥλιον ἀναβαίνουσιν, ἐν ᾧ ὁρῶσι τὰς Ἐνάδας καὶ τὸ Ἕν, καὶ ἐν μεθέξει τοῦ Θείου Νοῦ θεοῦνται. Σὺ δέ, ὦ Παμμέγιστον Ἕν, ἔκχεε ἔρωτα ἄσβεστον εἰς τὰς ψυχὰς τὰς πεπλανημένας, λύτρωσον ἐκ κακίας, ἀνάγαγε διὰ Πρόνοιας, συναγάγε εἰς τὸ ἀρχαῖον φῶς καὶ θείαν συμφιλίωσιν.
Ὕμνος τῆς Ἐπιστροφῆς
Κλῦθί μοι, ὦ Παμμέγιστον Ἕν, ἀρχὴ πάντων καὶ φῶς ἀκήρατον, Νοητὲ Ἥλιε, ἄναξ Νοῦ, καὶ Σελήνη καθαρτήριον σκήνωμα, Ψυχῶν ἡγεμόνες, Θεοί Προνοίᾳ πάντα κινοῦντες. Σὺ τὰς ψυχὰς ἐξέπεμψας ἀθανάτους, ἄλλας μὲν Ἀγαθοδαίμονας ἔδειξας, ἄλλας δὲ πρὸς ὕλην καὶ θάνατον ἐξορμῆσαι παρεχώρησας· καὶ ἐκ ταύτης ἀποστροφῆς ἡ κακία ἐφάνη, ἀντιθεΐα βουλήσεως σκοτεινῆς. Ἀλλὰ σὺ, Πρόνοια θεία, ἀείφωτε, ἀκτίνας ἔρριψας εἰς τὸ σκότος, ἔρωτα θείον ἐν ψυχαῖς ἐξήγειρας, καὶ διδασκάλους ἐν σώμασιν ἀπέστειλας, φιλοσόφους, θεολόγους, θεουργούς, ὁδηγοὺς πρὸς ἔνθεον σωτηρίαν. Ἀνάγαγε οὖν, ὦ Ἕν ἄναρχε, ψυχὰς πλανηθείσας ἐκ κακίας, καθάρισον ἐν Σελήνῃ, θεοποίησον ἐν Ἡλίῳ, ἔνδυσον ἀθάνατον ἁρμονίαν· καὶ ἐπιστρέψον πρὸς τὴν ἀρχαίαν ἐστίαν.
Βιβλιογραφία
Νεοπλατωνισμός & Θεουργία
- Πλωτίνος – Εννεάδες: ΣΤ.9 (Περὶ τἀγαθοῦ ἢ τοῦ ἑνός), από την οποία πηγάζει όλη η λογική της «Ένωσης», της Σιγής και του «Κενού ως Πληρότητα»
- Πρόκλος – Στοιχεία Θεολογίας και Ύμνοι
- Ιάμβλιχος – Περί των Αιγυπτίων Μυστηρίων (De Mysteriis)
- Πορφύριος – Περί του εν Οδυσσεία των Νυμφών Άντρου (De Antro Nympharum)
2. Ορφική και Χαλδαϊκή Παράδοση
- Ορφικοί Ύμνοι (και τα Ορφικά Αποσπάσματα του Otto Kern)
- Χαλδαϊκά Λόγια (Chaldean Oracles)
3. Βουδιστική Πρακτική
- Satipatthana Sutta (Η Ομιλία για την Εγκαθίδρυση της Ενσυνειδητότητας)
Τανύπτερος
Ύμνους προς τους θεούς οι Έλληνες έγραφαν πάντα, όχι μόνο στους αρχαίους χρόνους. Οι λάτρεις των Ελλήνων θεών πάντα ένοιωθαν την ανάγκη να υμνήσουν τους θεούς. Παραθέτουμε εδώ υπέροχους ύμνους γραμμένους από τον Τανύπτερο
Η λέξη τανύπτερος είναι σύνθετη και προέρχεται από την αρχαία ελληνική γλώσσα, περιγράφοντας αυτόν που έχει μακριά, τεντωμένα φτερά.
Ο χαρακτηρισμός «Τανύπτερος» είναι ένα ποιητικό και συμβολικό επίθετο του θεού Ερμής, που αποδίδει με μοναδικό τρόπο τη φύση και τις ιδιότητές του.
Δεν είναι τυχαίο: ο Ερμής ήταν ο αγγελιοφόρος των θεών, ο μόνος που μπορούσε να κινείται ελεύθερα ανάμεσα στον Όλυμπο, τη γη και τον Άδη. Τα φτερωτά του σανδάλια, σύμβολο της θεϊκής του φύσης, ενσαρκώνουν αυτήν ακριβώς την ιδιότητα. Το επίθετο «Τανύπτερος» λοιπόν δεν περιγράφει απλώς μια εικόνα, αλλά αποκαλύπτει τη βαθύτερη ουσία του θεού — την αιώνια κίνηση, την ελευθερία και τη σύνδεση των κόσμων.
Η ετυμολογική της ανάλυση είναι η εξής:
- Τανύ– (από το ρήμα τανύω/τανύμι): Σημαίνει τεντώνω, εκτείνω, απλώνω.
- –πτερος (από το ουσιαστικό πτερόν): Σημαίνει φτερό, πτέρυγα.
Επομένως, τανύπτερος = αυτός που έχει τεντωμένα/μακριά φτερά (τεταμένα πτερὰ ἔχων).
3 thoughts on “Κοσμολογία, Κοσμική Τάξη και η Πορεία της Ψυχής”