1.Ὕμνος εἰς τὴν Θεὰν Δήμητραν
Ω Δία, Ζωοποιέ, Πατέρα και Φως αιώνιο, Εσύ που κατοικείς σαν Πνεύμα μέσα στις ψυχές των ανθρώπων, Ζεις μέσα μας, συμμέτοχος σε κάθε χαρά και λύπη, συνοδοιπόρος στη συμφορά και στις δυσκολίες του βίου. Δύναμη της Ζωής, ανάσα και φλόγα αιώνια, Εσύ που λατρεύεις να χαρίζεις το ζην, που αγαπάς να κατοικείς σε κάθε θνητό, φωτίζεις την ύπαρξή μας με το άγιό Σου φως. Θεέ της Αγάπης προς τη Ζωή, που εμπνέεις την Αρετή και τη Δικαιοσύνη, οδηγείς τις ψυχές προς την Αριστεία, προς τη Θέωση. Δείχνεις τον δρόμο της ειρήνης, σβήνεις το μίσος και τη διχόνοια, με την άπειρη Δικαιοσύνη Σου ενώνεις τους ανθρώπους. Ω Μέγιστε Συμπαραστάτη όσων πονούν, η παρηγοριά Σου σαν δροσερό αεράκι μας ανακουφίζει, η σοφία Σου οδηγεί κάθε πλανεμένο δρόμο, και οι αγκαλιές Σου ζεσταίνουν τον ψυχρό κόσμο. Ζήτω ο Ζεύς, το Αιώνιο Φως, η Δύναμη που μας κρατά, ο Θεός που ανασταίνει τις ψυχές μας και τις οδηγεί προς το Ένα. Η Αγάπη που μας οδηγεί προς το δίκαιο και το καλό, Ω Δία, Ζωοδότη, μείνε για πάντα μέσα μας!
2. Ὕμνος εἰς τὸν Φάνητα καὶ τὸν Διόνυσον
Άκουσε, ω Φάνη, πρώτε γεννήτορα, από το θείο Αυγό, λαμπρέ θεέ αέναε, φως αιώνιο, αρχηγέ της ζωής και του κόσμου. Χρόνε άναρχε, κυρίαρχε των πάντων, από Εσένα η Ανάγκη υφαίνει κυκλικά τις μοίρες, Εσύ γέννησες το Πρωταρχικό Αυγό, την πηγή των πάντων. Ω Φάνη, που φέρεις τον αριθμό των άστρων και τον κύκλο του κόσμου, έχοντας πνοή και φως, οδηγώντας προς τη γη και τη θάλασσα, Εσύ κόσμησες το χάος, Εσύ γέννησες τους θεούς. Ω Ζαγρέα Διόνυσε, τέκνο του αιώνιου κύκλου, από την τέφρα των Τιτάνων ο άνθρωπος είδε το φως, ψυχές των θνητών, δέσμιες και αιώνιες, στις τελετές και στα άσματα βρίσκουν τη λύτρωση. Εσύ λοιπόν, ω Θεέ, λάμψε πάνω στη γη και τη θάλασσα, καθαρίζοντας την ψυχή των πιστών Σου, λύσε τα δεσμά και φέρε το αιώνιο φως, για να ενωθούμε μέσα στη θεϊκή αρμονία. Χαίρε, θεέ, και δόξασε τον κόσμο με το φως των άστρων, ω Φάνη παντοκράτορα, πρωτογέννητε και ζωοδότη.
3. Ὕμνος εἰς τὴν Ἀνάστασιν τῆς Θεᾶς Περσεφόνης
Χαίρε, Περσεφόνη, Κόρη θεϊκή, φωτοδότρια του ουράνιου Φωτός, καθώς επιστρέφεις από τα παλάτια του Άδη, φέρνοντας στη Γη την αναγέννηση. Εσύ, Θεά των Μυστηρίων, που οδηγείς τον μύστη μέσα στο σκοτάδι, για να καταλάβει την ουσία της ύπαρξης, και μέσα από τον ύπνο και την ιερή εγκοίμηση να εξέλθει στα δώματα του Ενός. Μέσω Εσένα οι ψυχές των ανθρώπων ελευθερώνονται, υψώνονται προς το Άρρητο, εκεί όπου το Ένα φανερώνεται ως Πηγή των πάντων. Εκεί ενώνονται οι θνητοί με το Θείο, και μέσω της Ανάβασης, βαδίζουν στον δρόμο της Αλήθειας. Ω Περσεφόνη, σύμβολο της αιώνιας κυκλικής πορείας, όπως κατεβαίνεις στον Άδη και επιστρέφεις λαμπρή στο φως, έτσι και ο μύστης, μέσω της καθόδου του, βγαίνει από την ύλη και αναγεννιέται στο Ένα. Η ένωση με το Θείο είναι η Ανάσταση, η έξοδος της ψυχής από τα δεσμά της ύλης και η επιστροφή στο φως του άνω Κόσμου. Όπως Εσύ, Θεά, επιστρέφεις στο υλικό πεδίο έχοντας το φως του Ενός μέσα Σου, έτσι και ο μύστης επιστρέφει, στεφανώνοντας τη ζωή του με το Άρρητο Φως. Ω Θεά, δασκάλα της εγκοίμησης και της ανάστασης, ευλόγησε τους μύστες Σου, για να ενωθούν και αυτοί μέσω της καθόδου και της ανόδου με το Αιώνιο, και να επιστρέψουν φέρνοντας το φως σε αυτόν τον κόσμο. Δόξα σε Σένα, Περσεφόνη, Θεά της Μεταμόρφωσης, αιώνια εστία των ψυχών και γέφυρα ύλης και πνεύματος.
4. Προσευχή με την Ανατολή του Ηλίου
Καλημέρα, καλή και ευλογημένη η πρωινή έγερση. Εύφορη και εύκαρπη ευλογιών και σπουδαίων εργασιών υπέρ του πνεύματος και της προόδου της ψυχής να είναι. Χαίρε ω Ήλιε, χρυσέ Θεέ που ευλογείς με τη φωτεινότητά σου κάθε ύπαρξη και της χαρίζεις την ανεκτίμητη ζωή. Χαίρε ω μητέρα φύση που παρέχεις την υλαία τροφή, ευλογημένο πρόγευμα να έχω δώρο από εσένα. Ευλογημένη η εκκίνηση της ημέρας ταύτης.
5. Γενέθλιος Εὐχή
Ω κορυφαία Θεά των γεννήσεων, Ακραία Άρτεμη, δέξου αυτόν τον σεμνό ύμνο και χάρισε την ευλογία σου στον [Όνομα] που γιορτάζει την ημέρα της γέννησής του στο υλικό πεδίο της ύπαρξης. Εσύ που δίνεις το τέλειο δώρο, Ανυσιδώρα, χάρισε δώρα υγείας, ευδαιμονίας, πνευματικής και υλικής ανάπτυξης, χαράς, ευθυμίας, και κάθε άλλου ψυχικού ή υλικού δώρου που Εσύ κρίνεις σωστό για την πορεία της αρετής του. Στάσου Βοηθός αυτής της ύπαρξης, στρώνοντας άριστους δρόμους αρετής που οδηγούν σε έπαθλα αιώνια, ώστε η ψυχή να μοιάζει με τη δική Σου χάρη. Καθαρή Θεά, κράτα αμόλυντη την ψυχή από κάθε κακό. Μεγαλώνυμη Θεά, χάρισε τη μέγιστη ευτυχία της μοίρας, ως Περασία βοήθησε τη σκέψη να οδεύει ασφαλής στις αναζητήσεις της. Σαόφρων, δώρισε υγιή σκέψη. Σεμνή Θεά, δώρισε σεβασμό σε τούτη την ύπαρξη. Ω Ένδοξη Θεά, Εσένα υμνώ και αφιερώνω αυτόν τον ύμνο της γενέθλιας μέρας.
Ὕμνος εἰς τὴν Θεὰν Δήμητραν
Ὦ Δήμητρ ̓ ἁγνή, χρυσόσταχυς ὡραία, Μήτηρ ἀέναος, τῆς ζωῆς τροφός, σὲ ὑμνοῦμεν φωνῇ καθαρᾷ καὶ δέει, ὡς σὺ καρποῖς γαῖαν πληροῖς καὶ βίον δίδως. Σὺ ἐδίδαξας βροτοὺς τέχνας μακάρους, πῶς ἐκ στάχυος πλᾶθος ἄρτου γενέσθαι, πῶς πυρὶ θάλπειν, ζυμοῦν καὶ πλάσσειν, ὡς ὁ καρπὸς γενήσεται σώμα τὸ σόν. Σὺ εἶ τὸ ἄροτρον, τὸ χθονὸς χάραγμα, σὺ ὁ ὀμβρὸς, ὁ ἥλιος, ἡ πνοὴ τῶν ἀνέμων, σὺ δὲ καὶ ὁ στάχυς, ὁ ἀκμὴν κυμαινόμενος, ὃν θερίζει βραχίων ἐκτεταμένος. Ἀλλ ̓ ὥσπερ ῥίζα φυτοῦ βαθεῖαν ὑπὸ γαῖαν εἰς τὸ πεδίον τὸ ὑποχθόνιον ἐμβαίνει, οὕτως καὶ ψυχαὶ τῶν βροτῶν κατέρχονται, ἵνα ἐν σώμασιν γήινων δεσμοῖς ἐνδεθῶσιν. Καὶ ὁρᾷς, ὦ Θεά, ὅτι ἐκ σκότους φύεται βίος, καὶ τὸ κρυφὸν γίνεται δόξα ἡλίου, ὡς σπέρμα κρυπτόμενον ἔνδον χθονός ἀναβαίνει καὶ γίνεσθαι στάχυς, ὀλβίων τροφή.
Χωροῦσι ἄνθη εἰς φῶς λαμπρὸν ἀκτῖνος, καὶ καρποφορεῖ τὸ φυτόν ἐν ὥρᾳ τέλειᾳ, ἐκδιδόντα τὸ σπέρμα τὸ ἄγιον τῇ γῇ, ὥσπερ ψυχαὶ ἐκ τῶν σωμάτων ἀποτίθενται. Εὐλόγει ἡμᾶς, ὦ Θεὰ πανεύφημε, καὶ δὸς πλοῦτον ἐν τοῖς ἀγροῖς ἡμῖν, ὅπως ἐν τιμῇ σοι τελῶμεν χοροὺς, καὶ ἐν παννυχίοις τὸ ὄνομά σου κλῶμεν. χαῖρε, Δήμητρ ̓, σῶμα ἡμῶν καὶ ψυχή, ὡς ἄρτος σὺ τρέφεις τὸ σπέρμα τὸ θνητόν, καὶ ἐκ σοῦ ἡ ζωὴ ῥεῖ ὥσπερ ποταμός, ἐκ τῆς χθονός ἄχρι τῶν ἀθανάτων ἄστρων.
Σχόλιο: Η Δήμητρα δεν είναι απλώς η θεά της γεωργίας, αλλά η τροφός της ίδιας της ζωής. Εδώ παραλληλίζεται ο σπόρος του σταριού που “πεθαίνει” μέσα στο χώμα για να βλαστήσει, με την ανθρώπινη ψυχή που κατέρχεται στην ύλη για να αναγεννηθεί πνευματικά.
Ὕμνος πρὸς τὴν Ἀρετήν
Ἀρετὴ, φωσφόρε ἀστέρα, καὶ λύχνε τῆς ψυχῆς ἁγνός, ἐκ τῶν ὀδῶν σου ὅστις πλανάται, σκότει δέδεται πικρῶς. Σὺ ἡγεμονεῖς τὰς πράξεις ἡμῶν, σὺ δὲ τὰς καρδίας λαμπρύνεις, ἀπὸ σοῦ πηγάζουσιν αἱ εὐδαίμονες ἡμέραι, ἁρμονίαν καὶ δίκην στηρίζουσα. Κακίαν μισεῖν δεῖ πάντας, ἄχθος ψυχῆς καὶ σώματος, βυθὸς ἀπώλειας, σκότος βαθεῖον, καὶ ἄβυσσος ἀπατηλῶν ὁδῶν. Ἀποτασσόμεθα τῇ Κακίᾳ, συντασσόμεθα τῇ Ἀρετῇ, τῇ βασιλίδι τῶν ἀγαθῶν, τῇ σωτηρίᾳ τοῦ βίου.
Ὦ Ἀρετὴ, σεμνή θεά, καὶ φως ἀενάου δικαιοσύνης, ἡμᾶς δίδαξον ἐν σοφοῖς ὁδοῖς καὶ ἀπόστησον πάσης πλάνης. ΚΑΚΙΑ ΜΙΣΕΙ, λόγος θεῖος, τὸν νουν καθοδηγεῖ, εἰς σε κατευθύνουσιν ἅπαντες, ὦ Ἀρετὴ, ἀκλινῶς τε ἀσφαλῶς.
Σχόλιο: Ένας ηθικός ύμνος όπου η Αρετή προσωποποιείται ως το λαμπρό άστρο που καθοδηγεί τον άνθρωπο μακριά από τα σκοτάδια της κακίας, προσφέροντας την αληθινή αρμονία και σωτηρία του βίου.
Ὕμνος εἰς τὸν Ζωοδότην Δίαν
Ὦ Ζεῦ, Ζωοποιέ, Πατὴρ καὶ Φῶς ἀέναον, Σὺ ὁ ὡς Πνεῦμα ἐνοικῶν ἐν ταῖς ψυχαῖς τῶν ἀνθρώπων, Ζῇς ἐν ἡμῖν, μέτοχος πάσης χαρᾶς τε καὶ λύπης, Συνοδίτης τῇ συμφορᾷ καὶ τοῖς δεινοῖς τοῦ βίου. Δύναμις τῆς Ζωῆς, ἀνάσα καὶ φλὸξ αἰωνία, Σὺ ὁ λατρεύων τὸ ζῆν δωρεῖσθαι, Ὁ ἀγαπῶν τὸ ἐνοικεῖν ἐν παντὶ θνητῷ, Φωτίζεις τὴν ὕπαρξιν ἡμῶν τῷ ἁγίῳ φωτί Σου. Θεὲ τῆς Ἀγάπης πρὸς Ζωήν, ὁ ἐμπνέων τὴν Ἀρετήν καὶ τὴν Δικαιοσύνην, Ἡγῇ τὰς ψυχὰς πρὸς Ἀριστείαν, πρὸς Θέωσιν. Δεικνύεις τὴν ὁδὸν τῆς εἰρήνης, σβέννυς μῖσος καὶ διχόνοιαν, Τῇ ἀπείρῳ Δικαιοσύνῃ Σου συνάγεις τοὺς ἀνθρώπους. Ὦ Μέγιστε Συμπαραστάτα τῶν ἀλγούντων, Ἡ παράκλησίς Σου ὡς δροσερὸν πνεῦμα παραμυθεῖ, Ἡ σοφία Σου ὁδηγεῖ πᾶσαν πεπλανημένην ὁδόν, Καὶ τὰς ἀγκαλάς Σου θερμαίνουσιν τὸν ψυχρὸν κόσμον. Ζῇτω ὁ Ζεύς, τὸ Αἰώνιον Φῶς, ἡ Δύναμις ἡ κρατοῦσα ἡμᾶς, Ὁ Θεὸς ὁ ἀνασταίνων τὰς ψυχὰς ἡμῶν, καὶ τὰς ἀπάγων πρὸς τὸ Ἕν. Ἡ Ἀγάπη ἡ ὁδηγοῦσα ἡμᾶς πρὸς τὸ δίκαιον καὶ τὸ καλόν, Ὦ Ζεῦ, Ζωοδότα, μένε εἰς τὸν αἰῶνα ἐν ἡμῖν!
Ύμνος Εἰς Τὸν Δία
Ὦ Ζεῦ παντοδύναμε, πάτερ θεῶν τε καὶ ἀνθρώπων, σὺ ὁ θρόνος τῆς κοσμικῆς δυνάμεως, ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος, τὸ ἄλφα καὶ τὸ ὦ τοῦ μεγάλου ταξιδίου τῶν ψυχῶν, ὁ ἔνοικος τῆς ψυχῆς ἑκάστου ὄντος. Ἐν σοὶ ἡ πνοὴ, ἐν σοὶ ἡ ζωή, ἡ φλέγουσα σπίθα πᾶσης ὕπαρξης, καὶ ἡ δικαιοσύνη σου ὡς ἀετὸς ἐπὶ τῶν ὑψηλῶν, φυλάσσει καὶ κυβερνᾷ τὰ πάντα. Σὺ ὁ στήρικτος θρόνος τοῦ κόσμου, σὺ ὁ ἀείλαμπρος πυρσὸς τῆς δημιουργίας. Σὺ τὸ φῶς τὸ ἀσάλευτον, ὁ ἀστήρ ὁ κατευθύνων τὴν πορείαν τοῦ κόσμου. Ἐκ τῆς χειρός σου ρέουσιν νόμοι ἀέναοι, καὶ ἡ βροντή σου ἐξαγγέλλει δίκην ἀκαταμάχητον. Σὺ ὁ φορεύς τοῦ ἀετοῦ, τὸ ἱερὸν σύμβολον τῆς κυριαρχίας σου, ὁ διδάσκαλος τῆς ἀληθείας καὶ τῆς εὐνομίας, ὁ προστάτης τῶν ψυχῶν ἐν παντὶ χρόνῳ. Ὡς ἀετὸς πετόμενος ἐπὶ τῶν ὑψηλῶν, ἡ δύναμίς σου ἀνέρχεται εἰς τὰ νέφη. Ἐκ τῶν πτερύγων σου ὁ νόμος ρέει, καὶ οὐδὲν ἀποδράσκει τοῦ βλέμματός σου. Δέσποτα παντοκράτωρ, σὺ τὸ στήριγμα, σὺ ὁ μέγας φρουρὸς τῆς κοσμικῆς τάξεως. Τὸ σκήπτρον σου ἀκλόνητον, τὸν κόσμον διακυβερνᾷς, ὁ δίκαιος κριτής, ὁ πατήρ τῶν πάντων. Δία μεγαλοδύναμε, δέξαι τὸν ὕμνον τοῦτον ὡς ἀφιέρωμα, καὶ εὐλόγησον τὸν κόσμον σὺν εἰρήνῃ καὶ φάει. Σὺ εἶ ὁ ποιητής καὶ ὁ φύλαξ, ὁ παντοτινὸς ἡγεμών τοῦ σύμπαντος. Σοὶ δόξα καὶ τιμή, εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων!
Σχόλιο: Ο Δίας υμνείται ως η πνοή και η σπίθα κάθε ύπαρξης. Είναι ο παντεπόπτης, ο φορέας της κοσμικής δικαιοσύνης και το σταθερό σημείο του Σύμπαντος, που με αγάπη καθοδηγεί τις ψυχές προς τη Θέωση.
Ὕμνος εἰς τὸν Φάνητα καὶ τὸν Διόνυσον.
Ἄκουσον, ὦ Φάνη, πρώτε γεννέτωρ, ἐκ τοῦ Ὠοῦ τοῦ θείου, λαμπρὸς θεὸς ἀείρροος, φῶς αἰώνιον, ζωῆς ἀρχηγέτα καὶ κόσμου. Χρόνε ἄναρχε, κυρίαρχε πάντων, ἐκ σοῦ ἡ Ἀνάγκη κυκλικῶς πλέκει τὰς μοίρας, συ ἐγέννησας τὸ Πρωταρχικὸν Ὠόν, πηγήν τοῦ παντός. Ὦ Φάνη, φέρων ἄστρων ἀριθμὸν καὶ κύκλων κόσμον, πνοὴν καὶ φῶς ἐχέων, πρὸς τὴν γῆν καὶ θάλασσαν ἡγούμενος, σὺ ἐκόσμησας τὸ χάος, σὺ ἐγέννησας τοὺς θεούς. Ὦ Ζαγρεῦ Διόνυσε, τέκνον τοῦ αἰωνίου κύκλου, ἐκ τέφρας Τιτάνων ἄνθρωπος εἶδε φῶς, ψυχαὶ τῶν βροτῶν, δέσμιοι καὶ αἰώνιοι, ἐν τελεταῖς καὶ ἄσμασι τὸν δρόμον λυτρώνονται. Σὺ δὲ, ὦ Θεὲ, λάμψον ἐπὶ γῆν καὶ θάλασσαν, τὴν ψυχὴν καθαίρων τῶν πιστῶν σου, ἄφες τοὺς δεσμοὺς καὶ φέρε φῶς τὸ αἰώνιον, καὶ ἐν ἁρμονίᾳ τῇ θεσπεσίᾳ ἐνωθῶμεν. Χαῖρε, θεέ, καὶ ἐν φάει ἀστέροις δόξασον τὸν κόσμο, ὦ Φάνη παντοκράτορ, πρωτογέννητε καὶ ζωοδότα.
Σχόλιο: Ένας βαθιά Ορφικός ύμνος. Ο Φάνης (ο Πρωτογεννημένος από το Κοσμικό Ωό) ταυτίζεται με τη δημιουργία, ενώ ο Διόνυσος Ζαγρεύς γίνεται ο λυτρωτής των ανθρώπων, καθαίροντας τις ψυχές τους για να ενωθούν ξανά με το Φως.
Ύμνος εἰς τὸν Ἄδωνιν καὶ τὴν Ἀφροδίτην
Ὦ Ἄδωνι, τῆς βλαστήσεως παῖς θεῖος, ὃς ἐκ τῆς γῆς ἀνατέλλεις μετὰ ἄνθη τερπνὰ, καὶ πάλιν καταδύῃ ἐν τῷ χθονίῳ βασιλείῳ, τὴν ζωήν καὶ τὸν θάνατον ἐν σαυτῷ φέρων. Ὦ Ἀφροδίτη, χρυσοστέφανος θεά, ἡ τοῦ ἔρωτος καὶ τῆς ἀθανάτου κάλλους κρατοῦσα, ἐν ἀγκαλαῖς τὰς πληγάς σου ἔχουσα καὶ δάκρυα ἐπὶ τὸ ἔδαφος ἐκχέουσα. Ὅτε ἐπληγώθης, ὦ Ἄδωνι, ὑπὸ τοῦ κάπρου τοῦ ἀγρίου, ἐσείσθη πᾶσα ἡ φύσις, καὶ τὰ ἄνθη ἐμαράνθησαν, καὶ ἡ γῆ ἐστέναξεν. Ἀλλ’ ὁ Ζεύς, ὁ πάντων δίκαιος, τὸν κύκλον τῆς ζωῆς ἀνέστησεν, καὶ ἐκ τῶν δακρύων τῆς Ἀφροδίτης ἐβλάστησεν ἡ ἀνεμώνη, ἡ ἀέναος ἐλπίς. Τῷ ἔαρι πάλιν ἀνίστασαι, ὦ θεῖε νέε, τῆς βλαστήσεως ἐλπίς, καὶ ἐν τοῖς ὤμοις τῆς Ἀφροδίτης τὸν ἔρωτα ἀνανεοῖς, τὸν ἀΐδιον δεσμόν. Ὦ Ἄδωνι καὶ Ἀφροδίτη, τῆς φύσεως καὶ τῆς ἀθανασίας σύμβολα, δεχθῆτε ἡμῶν τὸν ὕμνον τὸν ταπεινόν, καὶ τὴν γῆν ἐν ἀέναῳ εὐλογίᾳ διαφυλάξατε.
Σχόλιο: Η υπέρτατη αλληγορία του κύκλου της Φύσης (ζωή – θάνατος – αναγέννηση) και της δύναμης του Θείου Έρωτα που νικά τη φθορά, φέρνοντας την αιώνια άνοιξη της ψυχής.
Ύμνος Εστίας Θεάς της Οικίας και της Οικογένειας
Ὦ σεβαστὴ καὶ ἁγνὴ Θεά Ἑστία, ἡ κατὰ μέσον οἴκων θρονιζομένη, φύλαξ καὶ προστάτις τοῦ βίου τῶν ἀνθρώπων, οἰκουρὸς ἀεί, τὸ φῶς καὶ τὸ θερμὸν τοῦ πυρὸς προσφέρουσα. Ἐν σοὶ ἐδραῖα καὶ ἀσφαλῆ καθίσταται τὰ δεσμὰ τῆς οἰκογενείας, καὶ ἐν σοὶ γαλήνη αἰωνία ἐμπνέεται εἰς τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων. Ἐκ τῆς πυρκαγίου σου σβέννυται πᾶν κακὸν καὶ πᾶσα διχοστασία. Δὲξαι, ὦ θεία παρθένε, τὰς εὐχὰς καὶ τὰς προσφορὰς ἡμῶν, καὶ ἐκφύλαττε τοὺς οἴκους ἡμῶν ἀπὸ πάσης βλάβης καὶ δεινῆς συμφορᾶς. Σὺ, ἡ τῶν θεῶν τιμωμένη πρῶτη καὶ ἐσχάτη, ἐκ τοῦ θρόνου τοῦ Διὸς ἀποστέλλεις εὐλογίας, καὶ δι’ αἰῶνας ἀκέραιον ἐγκαθιδρύεις τὸν ἱερὸν δεσμὸν τοῦ πυρὸς. Ὦ Ἑστία θεία, ἡ τῶν ἀνθρώπων φιλόφρων, μὴ παύσῃς εὐμενῶς τὸν οἶκον προστατεύειν. Ἐν τῇ σοὶ χάριτι, ἔστω δὲ ἡ ἀγάπη ἀμετάβλητος καὶ ἡ εὐτυχία ἄληκτος. Σεβαστὴ καὶ παναγνὴ προστάτις, δέσποινα τῆς εἰρήνης καὶ τοῦ φωτός, εἶναι αἰωνίως ἡ σκέπη καὶ ἡ χαρά πρὸς τὸν οἶκον ἡμῶν καὶ τὴν ἀγάπην τῶν ἡμετέρων. Χαῖρε, ὦ Ἑστία πανένδοξε!
Σχόλιο: Η Εστία είναι το κέντρο, το ιερό πυρ. Ο ύμνος αναδεικνύει την ανάγκη για εσωτερική και εξωτερική γαλήνη, προστατεύοντας τους δεσμούς της αγάπης και σβήνοντας τις διχόνοιες.
Ύμνος Εἰς τὰς Ἐρινύας
Ὦ φοβερῶν καὶ δεινῶν Σεμνῶν Θεῶν ὕμνον ἀναπέμπω, τὰς τρεῖς Αἰείπαρθένους θυγατέρας τῆς Γῆς καὶ τοῦ Οὐρανοῦ, αἳ ἐν τῷ Ἄιδῃ κατοικοῦσιν, ἐν τῷ τόπῳ τῶν τιμωριῶν, τῷ Ταρτάρῳ. Τὰς Θεὰς τὰς ἐκδικουμένας τοὺς ἐγκληματίας καὶ παραβάτας τῆς φυσικῆς τάξεως τῆς ὕλης, τῆς ψυχῆς, καὶ τοῦ σύμπαντος κόσμου. Αἳ μισοῦσι τὴν διαστροφήν, τὰ ἐγκλήματα κατὰ τῶν Θεῶν, καὶ τὴν ψευδορκίαν. Ὦ Τισιφόνη, Θεὰ τῆς δικαίας ἀνταποδόσεως, ἡ προκαλοῦσα τὴν λοιμώδη νόσον, Ἀληκτώ, ἀκατάπαυστε, ἡ ἐρεθίζουσα τὸν πόλεμον, καὶ ὦ Μέγαιρα, ἡ ἐρεθίζουσα τὸν θάνατον, ὦ Ἐρινύες, εὐλογημένον τὸ ἔργον τῆς ἀγάπης ὑμῶν, τὸ διὰ τοῦ πυρὸς τῶν Θεῶν διερχόμενον, ὃ καθαίρει τὰ ἁμαρτήματα καὶ τὴν κακίαν τῶν ἀνθρώπων. Ὑμεῖς, αἳ ἐπικαλοῦνται οἱ ἀδικούμενοι καὶ στρέφονται κατὰ τῶν ἀδικητῶν, Θεαὶ τῶν καταρῶν κατὰ τῆς ἁμαρτίας καὶ τῶν θηρίων τῆς ψυχῆς. Τρέλλα φοβερά καὶ μανία ἀνείκαστος εἶναι τὰ βάσανα ἃ δίδετε πρὸς κάθαρσιν τοῖς ἀνθρώποις, καὶ διὰ τῶν δεινῶν τοῦ νοὸς ἀπαλλάσσετε τὴν ψυχήν ἐκ τῆς κακίας. Ἐὰν δὲ ἀρχίσητε νὰ καταδιώκητε τίνα, οὐδὲν δάκρυον, οὐδεμία θυσία καὶ προσευχὴ ἀλλάσσει τὴν γνώμην ὑμῶν. Μόνον ὁ καθαρτήριος τελετὴ παύει τὸ ἀνελέητον κυνήγι ὑμῶν, ὅταν τοῦτο δηλώσῃ ὁ διωκόμενος. Καὶ ἐν μορφῇ φοβεραί ἐμφανίζεσθε, πτερῶν περικλειόμεναι, φέρουσαι μαύρους δράκοντας, φοροῦσαι μέλανα μακρὰν ἐσθῆτα, καὶ ἐκ τῶν ὀφθαλμῶν αἷμα στάζει· στέμμα ὀφιώδες κοσμεῖ τὴν κεφαλὴν ὑμῶν, καὶ στεφάνους ἐκ δράκων φορεῖτε. Λαμπάδας, μαστίγια ἐκ φιδίων, ἢ ξίφη, καὶ κύνες φέρετε· ὁ δὲ Φόβος, ὁ Τρόμος, ἡ Μανία καὶ τὰ λοιπὰ τέρατα συνοδεύουσιν ὑμᾶς.
Ἀνεβαίνετε πότε πότε καὶ εἰς τὸν Οὐρανὸν, καὶ παρίστασθε παρὰ τῷ Διὶ προσμένουσαι διαταγὰς ἐφ’ οἵους ἀνθρώπους καταδιώξετε. Κατόπιν περιπολεῖτε ἀγρύπνως καὶ ἐπιμελῶς ἐν πάσῃ τῇ γῇ, ἐξετάζουσαι προσεκτικῶς, καὶ εὑρίσκετε πάντας τοὺς κακότροπους, τοὺς κακούργους, τοὺς ἐγκληματίας· τούτους καταδιώκετε ἄνευ παύσεως, ἕως ἂν ἐξιλεωθῶσιν καὶ ἐξαλείψωσιν τὴν ἁμαρτίαν. Ταῦτα πάσχουσιν οἱ δρῶντες ὑπὸ ἀγρίου θυμοῦ καὶ ἀκατάσχετης ὀργῆς. Ὑμεῖς, αἳ μεριμνᾶτε ὅπως μὴ ἐκμαθάνωσιν οἱ θνητοὶ τὰ μέλλοντα. Ὦ Ἐρινύες, μετὰ τὴν μεταμέλειαν τοῦ κατηγορουμένου, μεταμορφοῦσθε εἰς Εὐμενίδας, καὶ λάμπετε πλήρεις ἀγάπης καὶ συγγνώμης διά τὴν ψυχήν. Οἱ θυσίαι ἃς δέχεσθε εἰσὶ μέλανα πρόβατα καὶ αἱ «νηφάλιαι» σπονδαὶ ἐξ μέλιτος καὶ ὕδατος. Ἔχετε δὲ καὶ ἑορτὰς τὰ Εὐμενίδεια. Ὦ Θεαὶ, μεταμορφοῦτε τὰς ἀδίκους ψυχὰς εἰς δικαίας, καὶ φυτεύετε τὴν μετάνοιαν εἰς τὰς σκληρὰς καρδίας τῶν θνητῶν. Δοξασμένη ἡ ὕπαρξίς σας καὶ τὸ ἐνάρετον ἔργον ὑμῶν.
Σχόλιο: Μια εξαιρετική προσέγγιση της Κοσμικής Δικαιοσύνης (Κάρμα). Οι Ερινύες δεν υμνούνται ως τυφλοί τιμωροί, αλλά ως οι θεϊκές δυνάμεις που, μέσω του πόνου, φέρνουν την κάθαρση και τη μετάνοια, μεταμορφωνόμενες τελικά σε Ευμενίδες.
Ὕμνος εἰς τὴν Ἀνάστασιν τῆς Θεᾶς Περσεφόνης καὶ τὴν Ἀναγωγὴν τοῦ Μύστου
Χαῖρε, Περσεφόνη, Κόρη θεία, φωτοδότειρα τοῦ ἄνωθεν Φωτός, ὡς ἐκ τῶν δόμων τοῦ Ἅδου ἐπανέρχῃ, φέρουσα εἰς τὴν Γῆν τὴν ἀναγέννησιν. Σὺ, Θεὰ τῶν Μυστηρίων, ἡ ἐν σκότει ὁδηγοῦσα τὸν μύστην, ἵνα οὗτος κατανοήσῃ τὴν οὐσίαν τῆς ὑπάρξεως, καὶ διὰ τοῦ ὕπνου καὶ τῆς ἐγκοίμησεως ἐξέρχηται εἰς τοὺς δόμους τοῦ Ἕνός. Διὰ σοῦ αἱ ψυχαὶ τῶν ἀνθρώπων ἐλευθεροῦνται, ἀνυψούμεναι εἰς τὸ Ἄῤῥητον, ὅπου τὸ Ἕν φανεροῦται ὡς Πηγὴ πάντων. Ἐκεῖ ἑνῶνται οἱ θνητοὶ μετὰ τοῦ Θείου, καὶ διὰ τῆς Ἀναγωγῆς, τὴν ὁδὸν τῆς Ἀληθείας βαδίζουσιν. Ὦ Περσεφόνη, σύμβολον τῆς αἰωνίας κύκλώσεως, καθ’ ὃν τρόπον καταβαίνεις εἰς τὸν Ἅδην καὶ ἐπανέρχῃ λαμπρῶς εἰς τὸ φῶς, οὕτω καὶ ὁ μύστης, διὰ τῆς καθόδου αὐτοῦ, ἐξέρχεται ἐκ τῆς ὕλης καὶ ἀναγεννᾶται ἐν τῷ Ἕνι. Ἡ ἕνωσις μετὰ τοῦ Θείου ἐστὶν ἡ Ἀνάστασις, ἡ ἔξοδος τῆς ψυχῆς ἐκ τῶν δεσμῶν τῆς ὕλης, καὶ ἡ ἐπιστροφὴ εἰς τὸ φῶς τοῦ ἄνωθεν Κόσμου. Ἀλλ’ ὥσπερ καὶ σὺ, Θεά, ἐπιστρέφεις εἰς τὸ Ὑλαῖον Πεδίον, ἔχουσα τὸ φῶς τοῦ Ἕνός ἐντός σου, οὕτω καὶ ὁ μύστης ἐπιστρέφει, καταστεφόμενος τὴν ζωήν αὐτοῦ μετὰ τοῦ Ἄῤῥητου Φωτός. Ὦ Θεά, διδάσκαλος τῆς ἐγκοίμησεως καὶ ἀναστάσεως, εὐλόγησον τοὺς μύστας σου, ἵνα καὶ αὐτοὶ διὰ τῆς καθόδου καὶ τῆς ἀνόδου ἑνωθῶσι μετὰ τοῦ Αἰωνίου καὶ ἐπιστρέψωσι, κομίζοντες τὸ φῶς εἰς τὸν κόσμον τοῦτον. Δόξα σοί, Περσεφόνη, Θεὰ τῆς Μεταμορφώσεως, ἐστὶς αἰωνία τῶν ψυχῶν, καὶ γέφυρα τῆς ὕλης καὶ τοῦ πνεύματος. Εἰς σὲ ἀναπέμπομεν ὕμνους, ὅτι διὰ σοῦ ὁ κύκλος τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου μετουσιοῦται εἰς αἰωνίαν δόξαν.
Σχόλιο: Η Περσεφόνη γίνεται η οδηγός στα Μυστήρια. Η άνοδός της από τον Άδη συμβολίζει την “ανάσταση” της ίδιας της ανθρώπινης ψυχής και την απελευθέρωσή της από τα δεσμά της ύλης πίσω στο Άρρητο Ένα.
Ύμνος προς την Ήραν, Θεάν των Ανέμων, των Πνευμάτων και της Ψυχής
Ἤρα, θεά τῶν αἰθέριων ἀνέμων, τῶν πνευμάτων κυρία, ψυχῶν φωτεινή, σε τιμοῦμεν ἐν ὑψιγείοις ἱεροῖς, σὺν δέει καὶ ἀγάλματι καρδιᾶς ἐνδόξου. Ἐν τῷ ζέφυρῳ τὸν ψίθυρόν σου ἀκούομεν, ὁ λόγος σου βρέχει καρποὺς σοφίας. Ἐν τῷ βορέᾳ ἡ ὀργή σου φανεῖται, ὡς θύελλα καθαίρουσα τὸ κακόν. Πνεῦμα θεῖον, ἐνέργεια τῶν ψυχῶν, φῶς ὑπέρλαμπρον, πνεύσεως καὶ ζωῆς πηγή, ἄγειραι τὰς δυνάμεις τοῦ ἀνθρώπου, καὶ καθοδήγησον εἰς τὴν ἀλήθειαν. Ἤρα, σύντροφε τοῦ μεγάλου Διός, ἀλλά καὶ αὐτοτελὴς θεά τοῦ σύμπαντος, εὐλόγησον τὰς ὑποκείμενας ψυχὰς, καὶ χάρισον ἡμῖν τὸ ἄνεμον τοῦ πνεύματος. Σὺν ὀλολυγμῷ σε ἀνακαλοῦμεν, ὦ Κυρία, ὡς ἡ θάλασσα ἀνακαλεῖ τὸν ἀήτην. Δέξαι τὰς ἱκεσίας ἡμῶν, τὰς εὐχὰς τὰς σεπτὰς, καὶ φώτισον ἡμᾶς εἰς ἀεί.
Σχόλιο: Η Ήρα εδώ ταυτίζεται με τον αιθέρα και τους ανέμους, οι οποίοι καθαρίζουν τη σκέψη, αφυπνίζουν τις εσωτερικές δυνάμεις και φυσούν τον σπόρο της Σοφίας στον νου.
Ύμνος προς Θεόν Πάνα, τὸν Αἰγόμορφον Μύστην
Ὦ Παν αἰγόμορφε, θεέ τοῦ μύθου τὸν θρόνον κατέχων, Ἰαμβικόν ἐνθύμημα τοῦ θείου πνεύματος τὴν ὁδόν ἡμῖν δεικνύων, Ἐπὶ τὸ λαμπρὸν καὶ πυρώδες ὄρος ἀναρριχᾶσαι, Ὅπου τὸ Φῶς τὸ ἄρρητον διαλάμπει ἐν τῷ θεσπέσιῳ αἰθέρι. Σύ, ὁ ποιμὴν καὶ χορευτὴς τῶν νυμφῶν, Καὶ ὁδοιπορὸς τῶν ψυχῶν τῶν θείων μυστῶν, Ἐν αὐλῇ σου τὸ μυστήριον τῆς φύσεως ἀποκαλύπτεις, Τὸν ἴαμβον τῆς ψυχῆς καὶ τὸν ρυθμὸν τῆς δημιουργίας ἐμψυχῶν. Θερμὸς καὶ ἄγριος, ὁ κρότος τῶν βημάτων σου, Καὶ τὸ γέλιον σου, φλόγα τῆς ζωῆς, Ριπὴ ἀέρος ὀρέων καὶ κοιλάδων γίγνεται, Καὶ τὸ αἴγιον πνεῦμά σου τὰ πάντα ἁγιάζει. Ὁδηγέ, ὦ Πᾶν, τὰς ψυχὰς ἡμῶν εἰς τὸ θείον Ἕν, Ἐκ τοῦ σκότους εἰς τὸ φῶς καὶ ἐκ τῆς πολλότητος εἰς τὴν ἑνότητα. Εὐχαῖς σου καὶ αὐλῇ σου τὴν ἀναστάσιμον ἁρμονίαν Ἐπὶ τὰς κορυφὰς τοῦ πνεύματος ἀναδείκνυσις. Δόξα σοι, ὦ Πᾶν, τῷ ἀέναῳ ὕμνῳ τῶν ὄντων, Καὶ τῷ μυσταγωγῷ τοῦ θείου καὶ ἄρρητου κόσμου!
Σχόλιο: Ο Πάνας υμνείται ως η άγρια, ακατέργαστη δύναμη της Φύσης που ενώνει την ύλη με το πνεύμα. Ο χορός του οδηγεί τις ψυχές από το σκοτάδι της πολλαπλότητας στο φως της Ενότητας.
Ὕμνος εἰς τὴν Ἀθηνᾶν, Θεὰν τῆς Σοφίας τοῦ Σύμπαντος Κόσμου
Ὦ Ἀθηνᾶ, Θεὰ σοφίας καὶ αἰωνίας φρονήσεως, Κόρη Διός, φῶς τοῦ Νοῦ καὶ τῆς ἀληθείας. Εἰς τὸν χρυσοῦν θρόνον σου, τοὺς αἰθέρας φωτίζεις, Καὶ τὸ φῶς σου εἰς τὸ σύμπαν αἰωνίως διαχέεις. Σὺ ἡ το δόρυ κρατοῦσα, τῆς γνώσεως τὸ φῶς, Ἡ δικαιοσύνην ἐναγκαλιζομένη με καρδίαν ἀτέρμονα. Προστάτις πόλεων, τεχνῶν καὶ λόγων θείων, Ἐμπνέεις ψυχὰς ἀνθρώπων καὶ θεῶν. Εἰς τὰς διανοίας ἡμῶν τὸ φῶς σου τὴν φλόγα ἀνάπτει, Ἵνα βλέπωμεν τὸν κόσμον δι’ ὀμμάτων καθαρῶν. Δεῖξον ἡμῖν τὸν δρόμον τῆς ἀληθείας καὶ τῆς γνώσεως, Καθοδήγησον εἰς τὴν ὁδὸν τῆς πνευματικῆς ἀναβάσεως. Ὦ Ἀθηνᾶ, σοφὴ καὶ παντοδύναμος Δέσποινα, Τὰ ἄστρα ᾄδουσι τὴν δόξαν σου εἰς τοὺς οὐρανούς. Ἡ γλαῦξ σου τὰ μυστήρια τῆς νυκτός φέρει, Καὶ ἡ ἀσπὶς σου ἡμᾶς ἐκ τοῦ χάους προφυλάσσει. Δέξαι τὸν ὕμνον ἡμῶν, τὴν βαθεῖαν εὐγνωμοσύνην, Θεὰ τῆς Σοφίας, φύλαξ τῆς εἰρήνης. Πρὸς σὲ ὑψοῦμεν τὴν φωνὴν καὶ τὴν καρδίαν, Ὦ Ἀθηνᾶ, αἰωνία φωτεινὴ Θεά!
Σχόλιο: Η Αθηνά ως το καθαρό Φως του Νου. Κρατά την ασπίδα απέναντι στο χάος και καθοδηγεί τη λογική, βοηθώντας τον άνθρωπο να δει τον κόσμο με καθαρά, σοφά μάτια.
Ύμνος στις Ερινύες
Ω τις φοβερές και τρομερές Σεμνές Θεές θα υμνήσω, τις τρεις Αειπάρθενες κόρες της Γαίας και του Ουρανού που κατοικούν στον Άδη, στον τόπο των τιμωριών τον Τάρταρο. Τις Θεές που τιμωρούν τους εγκληματίες και παραβάτες της φυσικής τάξης της ύλης και της ψυχής και του Κόσμου όλου. Αυτές που απεχθάνονται την διαστροφή, τα εγκλήματα κατά των Θεών και την ψευδορκία. Ω Τισιφόνη Θεά της δίκαιης ανταπόδοσης που ερεθίζεις την επιδημική νόσο, Αληκτώ ακατάπαυστη που ερεθίζεις τον πόλεμο, ω Μέγαιρα που ερεθίζεις τον θάνατο, ω Ερινύες δοξασμένο το έργο της αγάπης σας που περνά μέσα από το πυρ των Θεών και εξαγνίζει τα αμαρτήματα και την κακία των ανθρώπων. Εσείς που σας επικαλούνται οι αδικούμενοι και στρέφονται κατά του αδικητή, Θεές των κατάρων κατά της αμαρτίας και των θηρίων της ψυχής. Τρέλα φοβερή και μανία είναι τα βάσανα που δίνεται για κάθαρση στους ανθρώπους και μέσα από τα δεινά του νου αποβάλλετε την κακία από την ψυχή. Που αν ξεκινήσετε να διώκεται κάποιον κανένα δάκρυ, καμία θυσία και καμία προσευχή δεν αλλάζει την γνώμη σας. Ο μόνος τρόπος να παύσετε το ανελέητο κυνήγι σας είναι η τελετή εξαγνισμού και κάθαρσης όταν το δηλώσει ο διωκόμενος. Που στην μορφή είστε αγριωπές, με φτερά, να σας περιτυλίγουν και μαύρα φίδια, που φοράτε μαύρα μακρυά φορέματα και από τα μάτια σας στάζει αίμα, και στην κεφαλή έχετε φιδίσιο στέμμα, και φοράτε στεφάνους εκ δρακόντων. Στα χέρια κρατάτε λαμπάδες, ή μαστίγια από φίδια ή ξίφη, και σκύλους. Σας ακολουθούν ο Φόβος, ο Τρόμος, η Μανία και άλλα τέρατα. Πότε πότε ανεβαίνετε και στον Ουρανό και στεκόσαστε δίπλα στον Δία και περιμένετε να πάρετε διαταγή ποιους ανθρώπους να καταδιώξετε. Έπειτα περιέρχεστε αγρύπνως και σπουδαίως σε όλη την γη, και εξετάζετε προσεκτικώς, και βρίσκετε όλους του κακότροπους και κακούργους, και εγκληματίες και τους καταδιώκετε χωρίς παύση μέχρι αυτοί να εξιλεωθούν και να εξαλείψει το αμάρτημα. Αυτά παθαίνουν όσοι δρουν υπό θυμού αγρίου και ακατάσχετης οργής. Εσείς που είστε υπεύθυνες να μην μαθαίνουν οι θνητοί πολλά για το μέλλον.
Ω Ερινύες μετά την μεταμέλεια του κατηγορούμενου μεταμορφώνεστε σε Ευμενίδες. Και λάμπετε γεμάτες αγάπη και συγχώρεση για την ψυχή. Οι θυσίες που δέχεστε είναι μαύρα πρόβατα και οι “νηφάλιες”, σπονδές με μέλι και νερό. Που έχετε γιορτές τα Ευμενίδεια. Ω Θεές μεταμορφώνετε τις άδικες ψυχές σε δίκαιες και φυτεύετε την μεταμέλεια στην σκληρή καρδιά των θνητών. Δοξασμένη η ύπαρξη σας και το ενάρετο έργο σας.
Προσευχή με την Ανατολή του Ηλίου, καλωσόρισμα και εκκίνηση ημέρας.
Ἄριστη ἡμέρα, ἀγαθὴ καὶ εὐλογημένη ἐώα ἔγερσις. Λάχεια καὶ γόνιμη εὐλογιῶν καὶ σπουδαίων ἔργων ὑπὲρ πνεύματος καὶ προκοπῆς ψυχῆς εἴη. Χαῖρε ὢ Ἥλιε, χρυσήρη Θεὲ εὐλογεῖς διὰ τὴν ἐκλαμπρότητά σου πάσαν ὕπαρξιν καὶ δωρεῖς ζωὴν μυριότιμην. Χαῖρε ὢ μήτηρ Φύση, χορηγοῦσα ὑλαίαν τροφήν, εὐλογημένο ἀκράτισμα αἰροίμι, δῶρον ἀπὸ σέ. Εὐλογημένη καταρχὴ ἡμέρας αὔτης.
Καλημέρα, καλή και ευλογημένη η πρωινή έγερση. Εύφορη και εύκαρπη ευλογιών και σπουδαίων εργασιών υπέρ του πνεύματος και της προόδου της ψυχής να είναι. Χαίρε ω Ήλιε, χρυσέ Θεέ που ευλογείς με την φωτεινότητα σου κάθε ύπαρξη και της χαρίζεις την ανεκτίμητη ζωή. Χαίρε ω μητέρα φύση που παρέχεις την υλαία τροφή, ευλογημένο πρόγευμα να έχω δώρο από εσένα. Ευλογημένη η εκκίνηση της ημέρας ταύτης.
Σχόλιο: Μια υπέροχη, καθημερινή πρακτική ευγνωμοσύνης. Ένα γειωτικό καλωσόρισμα της ημέρας, όπου ο άνθρωπος συνδέεται με τον Ήλιο (φως) και τη Μητέρα Φύση (ύλη) ζητώντας πνευματική προκοπή.
Γενέθλιος Εὐχή
Ὦ Ὑπέροχη Θέαινα Γενεθλίων, Ἀκραία Ἄρτεμι, καταδέχου τὸν σεμνὸν τοῦτον ὕμνον, καὶ ἴστη μεγαλόδωρος εὐλογίας εἰς τὸν …, τὸν γεναθλιαζόμενον ἐν τῷ ὑλαίῳ πεδίῳ τῆς ὑπάρξεως αὐτοῦ. Σὺ, προσδωρεῖς κορυφαῖον δῶρον, ὦ Ἀνυσιδώρα, ἀφίει δῶρον ὑγιείας, εὐδαιμονίας, νοητικῆς καὶ ὑλαίας βλαστημοσύνης, ἀγαλλιάματος, εὐθυμίας, καὶ παντὸς ἑτέρου ψυχικοῦ ἢ ὑλαίου δώρου, ὡς ἂν Σὺ κρίνῃς ὑπὲρ ἀρετοδρομίας τῆς ὑπάρξεως. Ἴστη ἀρωγὸς τῆς ὑπάρξεως ταύτης, καὶ Εὐπλόκαμος, ἐκτείνουσα ἄριστους ἀτραποὺς ἀρετῆς, ἄγουσαν εἰς ἀριστεῖα αἰώνια, ὡς ἡ ψυχὴ ἐξεικονίζῃ τὴν Εὐστέφανην Σὴν χάριν. Καθαρὰ Θέαινα, φύλασσε ἄχραντον τὴν ψυχήν ἐκ πάσης κακοσύνης. Μεγαλώνυμε καὶ Ὀλβιόμοιρε Θέαινα, δωροφόρει τὴν ὕψιστην εὐδαιμονίαν τῆς μοίρας, καὶ ὡς Περασία, ἴστη ἀρωγὸς τῆς σκέψεως ἐκείνης ἀσφαλῶς ἐν τοῖς ἀναζητήσεσιν αὐτῆς. Σαόφρων, δωροφόρει ὑγιῆ σκέψιν. Σεμνὴ Θέαινα, δωροφόρει σεμνότητα καὶ σέβας εἰς τὴν ὕπαρξιν ταύτην. Ὦ Ἔνδοξη Θέαινα, ἐσὲ ὑμνωδῶ καὶ ἀφιεροῦμαι τὸν ὕμνον τοῦτον πρὸς τὴν
Ω κορυφαία Θεά των γεννήσεων, Ακραία Άρτεμη δέξου αυτόν τον σεμνό ύμνο και χάρισε την ευλογία σου στον … που γιορτάζει την ημέρα της γεννήσεως του στο υλαίο πεδίο της ύπαρξης. Εσύ που δίνεις το τέλειο δώρο Ανυσιδώρα χάρισε δώρα υγίειας, ευδαιμονίας, πνευματικής και υλικής ανάπτυξης, χαράς, ευθυμίας, και κάθε άλλου ψυχικού ή υλικού δώρου που εσύ κρίνεις για την αρετοδρομία της υπάρξεως. Στάσου Βοηθός της υπάρξεως τούτης και Ευπλόκαμος, στρώνοντας άριστους δρόμους αρετής που οδηγούν σε έπαθλα αιώνια ώστε η ψυχή να ομοιάζει την Ευστέφανη χάρη Σου. Καθαρά Θεά, κράτα αμόλυντη την ψυχή από κάθε κακό. Μεγαλώνυμη και Ολβιόμοιρη Θεά χάρισε την μέγιστη ευτυχία της μοίρας ως Περασία βοήθησε την σκέψη να οδεύει ασφαλής από τις αναζητήσεις της.
Σαόφρων χάρισε υγιή σκέψη. Σεμνή Θεά δώρισε την σπουδαιότητα και τον σεβασμό σε τούτη την ύπαρξη.
Ω Ένδοξη Θεά εσένα υμνώ και αφιερώνω αυτόν τον ύμνο της γενέθλιας μέρας σε
γενέθλιον τέλην. Σένα. μια σύγχρονη ευχή σε αρχαΐζουσα μορφή από τον Τανύπτερο αφιερωμένη προς όλους τους Έλληνες.
Σχόλιο: Μια εξαιρετικά πρωτότυπη προσαρμογή μιας αρχαίας ικεσίας (προς την Άρτεμη/Ειλείθυια) σε σύγχρονη γενέθλια ευχή, γεμάτη ευλογίες για σωματική, υλική και πνευματική άνθιση.
Βιβλιογραφία & Φιλοσοφικές Πηγές
- Κείμενα του Τανύπτερου
- Ορφικοί Ύμνοι & Αποσπάσματα
- Πλωτίνος («Εννεάδες»)
- Πρόκλος («Στοιχεία Θεολογίας» & Ύμνοι)
- Χαλδαϊκοί Χρησμοί
- Ομηρικοί Ύμνοι & Ησίοδος:
- Βουδιστική Φιλοσοφία (Vipassanā)
One thought on “Αρχαίοι Ελληνικοί Ύμνοι: Προσευχές στους Θεούς & τη Φύση”